İnşaat yıkıntı atıkları kullanılarak tasarlanan jeopolimer bağlayıcılı harçların reolojik ve işlenebilirlik özelliklerinin incelenmesi

En yaygın kullanılan yapı malzemesi olan beton, önemli zorlukları beraberinde getirir. Beton için ana bağlayıcı malzeme olan portland çimentosu (PÇ), üretimi için yüksek enerji gereksinimi ve buna bağlı sera gazı salınımı nedeniyle çok büyük olumsuz etkilere sebep olur. PÇ ve beton üretimi, su, agrega, kil, kireçtaşı ve alçıtaşı gibi doğal kaynakların dahil edilmesini gerektiren ve çevre için de zararlı etkilere yol açan bir dizi adımı kapsar. Çimento esaslı malzemelerin kullanımının en aza indirilmesi, indirgenmiş enerji tüketimi, CO2 emisyonları ve hammadde kullanımı gibi çevresel faydaları net bir şekilde artıracaktır. Bu nedenle, araştırmacıları çevre dostu inşaat malzemeleri geliştirmeye yöneltmiştir. Son yıllardaki çabalar, PÇ'yi kısmen veya tamamen ikame etmek için başarılı alternatif olan, alkali ile aktive edilmiş malzemeler veya jeopolimerler olarak adlandırılan yeni nesil bağlayıcı malzemelerin buluşuyla sonuçlandı. Jeopolimerler, alüminosilikat içeren malzemeler (yani prekürsörler) ile alkali aktivatörler (örneğin alkali-hidroksit / -silikat çözeltileri) arasındaki reaksiyonun bir sonucu olarak oluşan inorganik polimerlerdir. Jeopolimer teknolojisinde kullanılan farklı alüminosilikat prekürsör arasında yüksek fırın cürufu, uçucu kül, silika dumanı ve metakaolin gibi mineral katkılar yaygınken, farklı alkali aktivatörler olarak sodyum hidroksit potasyum hidroksit, kalsiyum hidroksit, sodyum silikat daha yaygın olarak kullanılmaktadır. Bununla birlikte, bu prekürsörler, beton karışımlarını yıllarca mineral katkı olarak başarılı bir şekilde kullandıkları için oldukça talep görmektedir. Bu nedenle, beton endüstrisi tarafından çok fazla talep edilmeyen alüminosilikat prekürsörlerine artan bir ilgi gösterilmeye başlandı. Yıkıma ve yeniden yapılanmaya dayalı kentsel dönüşüm sonucunda her yıl milyonlarca bina hizmet ömürlerini tamamlayarak ve / veya sakinleri ve çevre için tehlikeli bir duruma geldiklerinde dönüştürülüyor. Oluşan muazzam miktarlardaki İnşaat ve Yıkıntı Atıklarıyla (İYA) ne yapılacağı küresel olarak büyük bir tartışma konusudur ve CDW çoğunlukla depolanır ve atık sahasına bırakılır, bu durumda sağlık / ekonomi / çevre açısından çok maliyetli olan muazzam depolama alanları gerektirir. İYA'yı doğru işlemenin etkili bir yolu, jeopolimerlerin üretiminde İYA tabanlı bileşenleri kullanmaktır. İYA üretiminin küresel olarak sorunlu bir konu olduğu ve İYA'nın dünyanın hemen her yerinde kolayca bulunabileceği göz önüne alındığında bu şekilde kullanmak mantıklıdır. Bu çalışmada, aktivatör tipinin, kullanım oranlarının ve kombinasyonlarının CDW tabanlı jeopolimer matrisin reolojik ve işlenebilirlik performansı üzerindeki etkilerinin incelenmesi amaçlanmıştır. Bu kapsamda ilk olarak geri dönüştürülmüş agrega kullanılan tuğla, kiremit, cam atıkları ve beton atıkları içeren duvar ve çatı elemanlarından oluşan harç fazı deneysel test yöntemleriyle incelenmiştir. Ayrıntılı araştırma için, reometre, deneysel test yöntemlerine ek olarak CDW bazlı jeopolimerin reolojik ve işlenebilirlik özelliklerini anlamak için kullanılmıştır. Böylelikle mekanik performansın yanı sıra CDW bazlı jeopolimerin reolojik ve işlenebilirlik performansı hakkında bilgi birikim (know-how) oluşturulmuş ve tez çalışmasının sonuçları kullanılarak uygulama ihtiyaçlarına göre doğru aktivatörün seçilmesi mümkün olmuştur.