Framing Iran's nuclear program: A critical constructivist approach to Iran's 2019 uranium enrichment announcement

Bu tez, ABD, Rusya ve Çin'in, İran'ın 2019'daki uranyum zenginleştirme duyurusunu nasıl farklı şekilde çerçevelediklerini analiz etmektedir. Nükleer silahların yayılmasının önlenmesi üzerine yazılmış literatür çoğunlukla, nükleer silah devletlerinin nükleer silahların yayılmasını önlemek için uranyum zenginleştirme içeren sivil bir nükleer programa karşı benzer davranışlar göstereceğini bekleyen geleneksel güvenlik düşüncesine dayanmaktadır. Benzerliklerine rağmen, ABD, Rusya ve Çin, İran'ın 2019 duyurusuna farklı tepkiler vermiştir. Bu bulmacayı incelemek için bu tez, örnek ülkelerin Benlik ve Öteki kimliklerini nasıl inşa ettiklerini ve kimlik inşasının İran'ın nükleer hamlesini çerçevelemelerini nasıl etkilediğini incelemek için eleştirel inşacı bir yaklaşım kullanmaktadır. Bu tez, analitik araçlar olarak eklemleme ve özneleştirme ve devlet yetkililerinin 2019 boyunca yaptıkları resmî açıklamaları, röportajları ve konuşmalarını analiz etmek için söylem analizini kullanmaktadır. ABD, kendisi ve İran'ın temsillerine tam zıt anlamlar yüklemiş ve Benlik ve İran'ın Öteki kimliklerini zıt bir şekilde inşa etmiştir. ABD, İran'ın 2019 duyurusunu bir güvenlik tehdidi olarak çerçevelemiştir. Rusya, İran'a karşı Benlik ve Öteki kimliklerini hiyerarşik bir konumda inşa etti. Rusya, İran'ın 2019 duyurusunu bir güvenlik çerçevesi üzerinden değil, ABD'nin tek taraflı eylemlerine bir tepki olarak değerlendirdi. Çin'in kimlik inşası, esas olarak Benlik temsillerine odaklanıyor; İran'ı 'öteki' olarak değil, rasyonel ve meşru bir aktör olarak temsil ediyor. Çin, İran'ın 2019 duyurusunu bir güvenlik çerçevesi üzerinden değil, ABD ile neden-sonuç ilişkisine dayalı bir tepki olarak değerlendirdi. Dolayısıyla, ABD, Rusya ve Çin, İran'a karşı Benlik ve Öteki kimliklerini farklı şekilde inşa ettiler ve İran'ın 2019 duyurusuna farklı tepkiler verdiler.