İş yerinde algılanan liderlik tarzı, kendini sabote etme tutumu ve esenlik arasındaki ilişkiler

Bu çalışmada, çalışanların algıladıkları liderlik tarzı ile kendini sabote etmeleri arasındaki ilişkide algıladıkları esenlik düzeylerinin aracı bir rolünün olup olmadığı incelenmektedir. Araştırmaya 45'i kadın, 66'sı erkek olmak üzere 111 özel sektör ve kamu sektörü çalışanı katılmıştır. Araştırmada yer alan katılımcılara kolayda örnekleme yöntemiyle ulaşılmış olup, kullanılan veri toplama araçları; Demografik Veri Formu, Çok Faktörlü Liderlik Ölçeği, Çalışanın Kendini Sabote Etme Ölçeği ve Algılanan Esenlik Ölçeği'dir. Çalışanın Kendini Sabote Etme Ölçeği'nin geliştirilmesi aşamasında geçerlilik ve güvenirlilik analizleri için açımlayıcı faktör analizleri yapılmıştır. Çalışmada yer alan değişkenler arası ilişkilerin saptanabilmesi için normallik analizi ve korelasyon analizi; aracılık analizleri için de hiyerarşik regresyon analizleri yapılmıştır. Araştırma sonucunda elde edilen korelasyon analizi sonucuna göre, çalışanın algıladığı etkileşimci ve dönüşümcü liderlik tarzının, kendini sabote etme ile negatif; algılanan esenlik ile pozitif yönlü zayıf ilişkiye sahip olduğu görülmüştür. Serbest bırakıcı liderlik tarzının ise kendini sabote etme ile ilişkisi bulunmamıştır, algılanan esenlik ile pozitif yönlü zayıf bir ilişkiye sahip olduğu bulgusuna ulaşılmıştır. Ayrıca çalışanın kendini sabote etmesinin, algılanan esenlik ile negatif yönlü orta düzey ilişkiye sahip olduğu saptanmıştır. Aracılık analizi sonuçları incelediğinde ise; çalışanların algıladıkları etkileşimci ve dönüşümcü liderlik tarzlarının, kendini sabote etmenin alt boyutu olan öz olumlama sabotajı ile arasındaki ilişkide algıladıkları esenliklerinin aracı değişken rolü olduğu saptanmıştır. Çalışmanın sonunda, araştırma bulguları literatür bağlamında tartışılmıştır.