Employment generation and productivity: Evidence from Turkish manufacturing industry

Firma düzeyinde üretkenlik üzerine yapılan çalışmalar, büyük ve küçük şirketler arasında önemli üretkenlik farklılıkları olduğunu göstermiştir. Bu varyasyonlar, şirketler arasındaki Toplam Faktör Üretkenliği'ni (TFP) etkileyen faktörlerin dağılımındaki farklardan kaynaklanabileceği düşünülmektedir. Ayrıca bu faktörlerin getirilerindeki farklılıkların da bunda etkili olabileceği ön görülmektedi. Bu tezde, Türkiye'nin üretkenliği, Türk imalat endüstrisine ait geniş bir veri setini kullanılarak analiz edilmiştir. Girişimci Bilgi Sistemi'nden (EIS) elde edilen veriler, küçük işletmelerin büyük işletmelerden daha az üretken olduğunu göstermektedir, bu bakımından aralarında önemli bir üretkenlik farkı bulunmaktadır. Bu üretkenlik farkına her faktörün katkısını belirlemek için Blinder-Oaxaca ayrıştırma tekniği kullanılmıştır. Bu teknik, birçok çalışmada kullanılmaktadır. Çalışmamızda birden fazla set dummy değişkeni kullanılarak ortaya çıkan tanımlama sorununu ele alınmıştır. Ayrıca Yun (2005) tarafından önerilen çözüm kullanarak Türkiye'nin boyut üretkenlik farkı tahmin edilmiştir. TFP'yi hesaplamak için Ackerberg (2015) tarafından önerilen yöntemi kullanıyoruz; bu yöntem, kârı maksimize etmeye çalışan firmaların TFP'yi erken aşamada gözlemleyebileceklerini ve buna göre faktör giriş kararlarını ayarlayabileceklerini ele almaktadır. Tezde, 2006 yılında var olan 59,560 firmayı izlenerek, farklı boyut ve yaş gruplarındaki firmaların istihdam oluşturmaya katkısı araştırılmış ve bu firmaların yaşama oranlarındaki farkları ele alınmıştır. İstihdamın 2020'deki büyüme oranını ve bu oranın boyut ve yaş grupları arasındaki dağılımını tahmin etmek için İki Bölümlü model kullanılmıştır. Anahtar Kelimeler: Blinder-Oaxaca ayrıştırma, Tanımlama sorunu, TFP, İki Bölümlü model.