The problem of mental causation in John Searle's theory of consciousness

John Searle Zihnin Yeniden Keşfi (1992) isimli kitabında Biyolojik Doğalcılık olarak adlandırdığı yenilikçi ve etkili bir zihin teorisi geliştirdi. Etkilidir çünkü bilinç ile ilgili problemlere özel bir önem ya da statü atfetmeyerek onları bilimin diğer alanlarında, özellikle özel bilimlerde, karşımıza çıkabilecek ve çözümü mümkün problemler olarak ele alma eğilimindedir. Yenilikçidir çünkü bilincin öznel ve niteliksel karakterini koruyarak bilimsel dünya görüşümüz içine nasıl yerleştirebileceğimize dair önerilerde bulunur. Bu avantajları Biyolojik Doğalcılık'ı sorgulamaya değer bir zihin teorisi haline getirir. Searle'ün temelde iki iddiası vardır: İlki, öznellik ve niteliksellik gibi indirgenemez özelliklere sahip olan bilince, beyin süreçleri neden olur. İkincisi, bilinçli durumlar nedensel olarak etkilidir. Bu iddialar Searle'ü zihinsel nedensellik problemiyle karşı karşıya bırakır. Zihinsel nedensellik problemi, fiziksel süreçlere indirgenemeyen bilincin, fizik yasalarını ihlal etmeden, fiziksel dünya ile nasıl etkileşime girdiğini açıklamaktaki güçlüktür. Bu tez, Searle'ün zihinsel nedensellik problemine, indirgemeci olmayan bir çerçevede sunduğu çözümün sorgulanmasıyla ilgilidir. Nihai amacım Searle'ün eksiksiz bir zihinsel nedensellik açıklaması sunduğunu iddia etmek değildir, onun açıklamasının hangi koşullar altında doğru kabul edilebileceğini göstermektir. Birinci bölümde Biyolojik Doğalcılığı detaylı olarak tanıttıktan sonra, onun materyalist ve dualist teorilerden hangi yönleriyle farklılaştığını tartışacağım. Bu bölümde genel amacım üçüncü ve dördüncü bölümdeki tartışmalara zemin hazırlamak adına Searle'ün zihin felsefesindeki pozisyonunu netleştirmektir. İkinci bölümde Searle'ün "beynin bilince neden olduğunu bir gerçek olarak biliyoruz" iddiasını sorgulayacağım. Aslında bir gerçek olarak bildiğimiz tek şey beyin durumları ve bilinç durumları arasında bir tür korelasyon olduğudur. İki durum arasındaki korelasyon nedensellik için gereklidir ama yeterli değildir. Searle beyin süreçlerinin bilinçle bağlantılı olmaktan ziyade ona neden olduğuna dair kesin bir delil sunmaz. Ayrıca bu iddiasını nasıl test edilebileceğimize dair herhangi bir yöntem de önermez. Bu bölümde Searle'ün nedensellikle ilgili iddiasını test etmek için en uygun modelin Woodward (2003) tarafından geliştirilen müdahaleci nedensellik modeli olduğunu iddia edeceğim. Sonuç olarak, müdahaleci nedensellik modelini kullansak bile beyin ve bilinç arasındaki ilişkinin nedensellik olarak yorumlanamayacağını göstereceğim. Üçüncü bölümde Searle'ün "zihinsel durumlar nedensel olarak etkilidir" iddiasını sorgulayacağım. J. Kim tarafından geliştirilen dışlama argümanı yalnızca fiziksel durumların nedensel olarak etkili olduğunu ve zihinsel nedenlerin dışlanması gerektiğini öne sürer. Aksi takdirde etki birden fazla neden (zihnsel ve fiziksel neden) tarafından belirlenmiş sayılır ki bu da indirgemeci olmayan fizikalistleri üstbelirlenim problemiyle karşı karşıya bırakır. Bu bölümün temel meselesi, Searle'ün dışlama problemine önerdiği çözümü değerlendirmektir. Searle'ün, beyin ve bilinç arasındaki ilişkiyi nedensel olarak kabul ettiği sürece üstbelirlenim sorunundan kurtulamayacağını, dolayısıyla dışlama problemine yönelik bir çözümünün de olmadığını göstereceğim. Spesifik olarak iddiam şudur: Beyin ve bilinç arasındaki ilişkiyi nedensel değil, bir tür bağlılık ilişkisi olarak ele aldığımızda, hem Searle'ün dışlama problemine önerdiği çözüm kabul edilebilir, hem de bu çözüm uyumculuk (Bennett 2003, 2008) ve müdahalecilik (Woodward 2003, Shapiro & Sober 2007) gibi güncel stratejilerle desteklenebilir.