Kabak kemane eğitiminde sağ ve sol el tekniklerini geliştirici özgün etüt ve eser önerileri

Yaylı sazların atası olarak bilinen ıklığ çalgısı, zamanla evrim geçirmiş, farklı görünümlerde, boyutlarda ve malzemelerde üretilerek günümüze kadar devamlılığını sağlamıştır. Yapısı, görünümü ve sesi itibariyle günümüzde icra edilen kabak kemane çalgısının da ıklığa en yakın yaylı bir saz olduğunu ve köklü bir geçmişten geldiğini söyleyebiliriz. Kabak kemanenin eğitim sürecine dâhil olması konservatuvarların kurulmasıyla başlamış fakat öğretim elemanı sayılarının az olmasından dolayı çalgının eğitimi öğretimi sağlıklı bir şekilde yürütülememiştir. Günümüzde de kabak kemane eğitiminde bazı eksikliklerin olduğunu söyleyebiliriz. Bu eksikliklerden birisi de metodolojinin bir parçası olan sağ ve sol el teknikleridir. Kabak kemanedeki sağ ve sol el teknikleri ile ilgili litaratür taraması yapıldığında bu tür çalışmaların yeterli sayıda olmaması sebebiyle bu tez çalışması ortaya çıkmıştır. Çalışma kapsamında bu tekniklerin notasyonda nasıl gösterildiği ve ortak bir terminolojinin olup olmadığının belirlenmesine yönelik eğitimciler ve icracılarla görüşmeler yapılması hedeflenmiştir. Araştırma, 13 kabak kemane eğitimcisi ve 5 kabak kemane icracısı ile sınırlandırılmıştır. Bu çalışma, nitel araştırma çerçevesinde hazırlanmış olup tarama modeline dayalı betimsel bir çalışmadır. Araştırmacı tarafından geliştirilen yarı yapılandırılmış görüşme formu hazırlanmış ve çevrimiçi/online olarak katılımcıların kabak kemane eğitimi, sağ ve sol el tekniklerine yönelik mevcut durumla ilgili görüşleri kayıt altına alınmış ve daha sonra içerik analizi yapılarak yorumlanmıştır. Ardından kabak kemanede sağ ve sol el teknikleriyle ilgili semboller ve kullanılması gereken teknikler belirlenmiş daha sonra çalgının formuna uygun özgün etütler ve eserler üretilerek sağ ve sol el teknikleri notada gösterilmiştir. Araştırmanın kabak kemane eğitimine, çalgı eğitimine ve THM repertuvarına ek olarak özgün etütler ve eserler kazandırılması, üretilen etüt ve eserlere sağ ve sol el tekniklerinin notasyon üzerinde gösterilerek diğer çalışmalara örnek olması açısından önemli olduğu düşünülmektedir.