Kadına yönelik şiddetle mücadelenin politikası ve uygulama araçları: Kadın sığınma evleri deneyimi

Bu araştırma, aile içi şiddete maruz kalmış kadınların deneyimlerini ve kurumsal koruma mekanizmalarıyla etkileşimlerini incelemek amacıyla gerçekleştirilmiştir. Nitel araştırma yöntemlerinden fenomenolojik yaklaşımla yürütülen çalışmada Mersin, Hatay, Kahramanmaraş, Şanlıurfa, Gaziantep ve İstanbul'da yaşayan, kadın sığınma evine başvuran (SEK, n=18) ve başvurmayan (BK, n=10) olmak üzere toplam 28 kadınla derinlemesine mülakatlar yapılmıştır. Veriler fenomenolojik analiz yöntemiyle on tema altında incelenmiştir. Araştırma bulguları, aile içi şiddetin fiziksel, psikolojik, ekonomik ve cinsel şiddetin iç içe geçtiği karmaşık bir kontrol sistemi olarak işlediğini göstermiştir. Şiddet uygulayıcı erkeklerin farklı sosyo-ekonomik statülerde olmalarına rağmen benzer kontrol ve meşrulaştırma stratejileri kullandıkları belirlenmiştir. Katılımcı kadınların büyük bir kısmının sosyo-ekonomik yetersizlikler nedeniyle şiddet gördükleri eve yeniden döndükleri tespit edilmiştir. Kadınların pasif kurbanlar değil, hayatta kalma ve direniş stratejileri geliştiren aktif özneler oldukları ortaya çıkmıştır. Çocukların şiddet döngüsünde paradoksal bir konum işgal ettiği ve şiddetin kuşaklararası aktarım gösterdiği saptanmıştır. Kurumsal koruma mekanizmalarının yetersizlikleri nedeniyle kadınların ikincil mağduriyete maruz kaldığı belirlenmiştir. Araştırma sonuçları, aile içi şiddetin yapısal eşitsizliklerle ilişkili olduğunu göstermiştir. Kurumsal koruma mekanizmalarının güçlendirilmesi, çocuk odaklı müdahale programlarının geliştirilmesi ve toplumsal cinsiyet eşitliğini hedefleyen politikaların uygulanması önerilmiştir.