A psychoanalytical study of women's experiences related to early paternal loss and romantic relations

Söz konusu tez çalışması 4-6 yaşları arasında baba kaybı yaşamış olan kadınların kayıp ve romantik ilişkilere yönelik deneyimlerini incelemeyi amaçlamaktadır. Bu hedef doğrultusunda 5 kadın katılımcıyla yapılan görüşmelerden elde edilen bilgiler Yorumlayıcı Fenomenolojik Analiz (IPA) yöntemiyle incelenmiştir. Her bir katılımcıyla birden çok görüşme gerçekleştirilmiştir. Çalışmadan elde edilen sonuçlar geçmiş literatürde yer alan 6 yaş ve öncesinde ölümün farklı algılandığı yönündeki bilgiyi doğrular niteliktedir. Kaybın aile dinamiklerinde önemli değişimlere neden olduğu, özellikle anne ve çocuk arasındaki ilişkinin etkilendiği ve annenin diskurunun erken kayıpta öznenin yapılanmasında önemli bir etken haline geldiği görülmüştür. Ayrıca, söz konusu araştırma baba kaybı yaşamanın bir değil, en az 3 şekilde deneyimlenebileceğini göstermektedir: kastrasyon, privasyon ve frusturasyon farklı deneyim türleri olarak gruplanmıştır. Çalışma ayrıca kişinin deneyimlediği frustrasyon seviyesiyle baba kaybına atfedilen niyetlilik arasında pozitif bir ilişki saptamıştır. Sonuçlar aynı zamanda baba eksiğinin katılımcıları pek çok farklı başa çıkma yöntemi geliştirmeye iten çok yönlü bir fenomen olduğuna işaret etmektedir. Ayrıca, katılımcıların diskurları imgesel babayla yaşanan pek çok ilişki dinamiğine işaret etmektedir. Araştırmanın sonuçları katılımcıların imgesel babayı romantik ilişki yaşadıkları partnerlerinde somutlaştırma eğiliminde olabildiklerini göstermektedir. Söz konusu eğilimin baba eksiğiyle ilişkilenme biçimleri arasında en sık kullanılan yöntem olduğu saptanmıştır. Sonuçlar Lacanyen Psikanalitik Teori ışığında tartışılmıştır. Son olarak araştırmanın sonuçları doğrultusunda çeşitli klinik uygulama önerileri sunulmuştur.