Organic polymers for triggering cell death in cancer cells

Organik polimerler, hafiflik, biyouyumluluk ve esneklik gibi avantajları nedeniyle yarı iletken hücre arayüzleri için umut verici adaylardır. Özellikle hibrit arayüzler, hücre aktivitelerini düzenlemek için önemli bir potansiyele sahiptir. Organik polimerler kullanılarak kanser hücrelerinin fotoelektrik uyarımı, hücre ölümünde önemlidir. Ancak uzun tedavi süresi dezavantajlı olabilir. Bu bağlamda, bu tez, P3HT (poli(3-heksiltiyofen2,5-diyl)): PC70BM ([6,6]-fenil-C71-butirik asit metil ester) kullanılarak fotoakım seviyesinin arttırılmasının süreyi azaltma etkisine odaklanmıştır. Ayrıca, hücre ölümünü indüklemek için polimer konsantrasyonu, frekans ve ışık yoğunluğu gibi farklı parametrelerin etki düzeyi çalışılmıştır. Bu çalışma, A375-P ve MDA-MB-231 hücre hatlarında hücre ölümü için hibrit biyo-arayüzün ilk kez kullanılması fırsatını incelemektedir. İlk olarak, fotoelektrot tarafından üretilen foto akımı artırmak için polimer konsantrasyonu optimize edildi. Ardından, en iyi hücre dinamiklerini sağlamak için uygun ektraselüler matriks (ECM) test edildi. Tripan mavisi sayımı, fotoakım varlığında hücre canlılığının azaldığını gösterdi. Akış sitometrisi sonuçları, apoptoz/nekroz gösteren Annexin-V ve Propidium Iyodör'ün aktivasyonunun fotoakım yönünde en yüksek yüzdeye sahip olduğunu kanıtladı. Ayrıca, Canlı Hücre Görüntüleme, kalsiyum sinyalini analiz ederek ölüm yolu hakkında fikir sahibi olmamızı sağladı. Toksisiteyi değerlendirmek için substratların reaktif oksijen türleri (ROS) üretimi incelendi. Genel olarak, bu tezde bildirilen deneysel sonuçlar, in vivo deneyler ve potansiyel cihazların gelecekteki karakterizasyonu için önemli olacabileceği düşünülmektedir.