Coevolution of reciprocity and trust

Bu makale, oyun teorisi çerçevesinde güven ve özgecilik, bencillik ve zafiyete karşı duyarlı olma gibi karşılıklılık güdüsünün altında yatan içsel tercihlerin evrimini incelemek için dinamik bir model sunmaktadır. Güven, bir ajanın, bir mahkumun ikilem oyununda diğer ajanların işbirliği yapacağına dair inancını yansıtır. Özgeci ajanlar, rakiplerinin eylemlerini dikkate almadan işbirliği yaparken, bencil ajanlar her zaman işbirliği yapmamayı tercih ederler. Öte yandan, zafiyete karşı duyarlı ajanlar, rakipleri onlara güvendiği takdirde rakiplerinin zarar görmesine izin vermezler. Kişilik özellikleri bakımından heterojen ajanlardan oluşan bir popülasyonda, ajanlar rastgele eşleşip ardışık bir mahkumun ikilemi oyunu oynadıklarında, bu etkileşimin bireylerin kişilik özelliklerinin evriminin nasıl etkilediğini analiz ediyoruz. İlk hamle yapanlar, güven değerlerine göre işbirliği yapıp yapmamayı seçerler, ikinci hamle yapanlar ise karşılıklılık tercihlerine göre bir strateji seçerler. Güven ve içsel tercihlerin birlikte evrimini görmek için ajan temelli ve çoğaltıcı dinamik modelleri kullanıyoruz. Sonuçlarımız, yüksek güvenin bencil ajanlar için daha iyi bir ortam yarattığını, düşük güvenin ise diğer ajanlara göre evrimsel avantajları azaldığından genetik uygunluklarını azalttığını göstermektedir. Bu sonuçlar, aynı popülasyonda kooperatif ve kooperatif olmayan türlerin bir arada varlığını açıklamaktadır.