Türkiye'nin Asya politikasında Keşmir ve Keşmir'in çatışma çözümünde Türkiye'nin potansiyel rolü

Güney Asya'nın en bilinen insani trajedilerinden biri olan Keşmir Krizi, uluslararası gündemi yıllardır meşgul etmektedir. Hindistan, Pakistan ve Çin ortak yönetiminde bulunan Keşmir bölgesinin Hindistan kontrolündeki Jammu kısmı, statü sorununun anavatanı olması nedeniyle bugüne kadar birçok savaşa ve can kaybına şahit olmuştur. Türkiye, netlik kazanan Keşmir politikası olmamasına rağmen krizi yakından takip ederek taraflara ateşkes çağrısında bulunmuş ve hatta arabuluculuk teklifi götürmüştür. Türkiye'nin krize dair söylemleri ve tutumu, insani dış politikasındaki başarıları ve geçmiş arabuluculuk deneyimleri, bu çatışmada daha da aktif olma potansiyeline sahip olduğunu göstermektedir. Bu potansiyelin arabuluculuk olgusu ile güçlendirilmesi ve netlik kazanan bir Keşmir politikasının inşa edilmesi, Türkiye'nin Yeniden Asya Girişimi kapsamında hedeflendiği gibi kıtaya daha bütüncül bir yaklaşım sergilemesini sağlayabilecektir. Türkiye'nin Keşmir politikasının tümdengelim yöntemiyle Türkiye'nin önce Asya, ardından Güney Asya ve son olarak krize taraf olan üç devletle olan son dönem politikası incelenerek, genelden özele doğru bir çıkarım ile kurgulanabileceği öne sürülmektedir. Elde edilen veriler ışığında, Türkiye'nin Hindistan ile ikili ilişkilerinin Keşmir krizinde kardeşlik temasının etkisiyle Türkiye'nin Pakistan yanlısı duruşundan dolayı gerildiği sonucuna varılmıştır. Türkiye'nin bölgeye bütüncül yaklaşabilmesi için küreselleşen dünyada önemli bir aktör ve Hint kıtasının jeostratejik devi olan Hindistan ile ikili ilişkilerin geliştirilmesinin karşılıklı faydayı beraberinde getireceği aşikardır. Hindistan'ın dönem temsilcisi Modi'nin aşırı sağ yaklaşımı, Müslüman nüfusun yoğunlukta olduğu ülkelerde kaygıyla karşılansa da her iki ülke de açık diyalog ve ticaret alanında iş birliğini artırma niyetindedirler. Bu bağlamda Türkiye'nin Keşmir politikası, Keşmir Krizi'nde arabuluculuk olgusu üzerine inşa edilebilir, böylece hem Pakistan hem Hindistan'a Türkiye'nin iyi niyet göstergesi sunularak dengeli bir politika izlenebilirse Pakistan'ı göz ardı etmeden Hindistan ile ilişkileri iyileştirmenin mümkün olacağı düşünülmektedir. ABD'nin bu arabuluculuk girişiminde Türkiye'ye eşlik etmesinin, dış müdahaleye sıcak bakmayan Hindistan'ı müzakereye ikna etmede etkili olabileceği düşünülmektedir. Nihai olarak Türkiye'nin, Keşmir Krizi'ndeki potansiyel rolünün katkısıyla Keşmir politikasını arabuluculuk olgusu üzerinden inşa edebileceği, böylece Asya'ya daha bütüncül yaklaşma ve Yeniden Asya Girişimi kapsamındaki hedeflerinden birine ulaşma fırsatı yakalayabileceği sonucuna ulaşılmaktadır.