The normative force of certainty: A defense of realism

Crispin Wright, Truth and Objectivity'de (Hakikat ve Nesnellik), ahlaki söylemin, gerçekçilik görüşünü benimsemeden de, doğruluk değerine sahip olabileceğini savunarak kendi gerçekçilik karşıtı modelini ortaya koyar. Orada, gerçekçilik ve gerçekçilik karşıtı görüşlerin arasındaki herhangi bir ahlaki uzlaşmazlığın bilişsel bir yetersizlik içermesinin ancak ve ancak a priori olması halinde ahlaki gerçekçiliğin savunulabileceğini ileri sürerken, Bilişsel Buyruk kriterini gerçekçiliğe karşı formüle eder. Bu çalışmada, gerçekçiliği savunmak için benimseyeceğim yöntem Wright'ın Bilişsel Buyruk kriterine karşın Wittgenstein'ın kesinlik anlayışını öne sürmek olacaktır. Böylece, gerçekçilerin ve gerçekçilik karşıtlarının arasındaki uzlaşmazlığın rasyonel olarak çözülemeyecek temel ahlaki dayanak noktalarına ilişkin derin bir uzlaşmazlık olduğunu iddia edeceğim. Daha sonra, güncel metaetik tartışmalarındaki ahlaki olguların varlığı meselesine atıfta bulunarak metaetikteki temel dayanak noktalarının olanaklılığını inceleyeceğim. Böylelikle, Bilişsel Buyruk kriterinin ne birinci dereceden normatif söylemde ne de normatifliğe ilişkin ikinci dereceden bir söylemde kullanılamayacağını ortaya koyacağım.