Klasik resimde ve modern resimde yüzey

Ressamın sanat eserim oluşturduğu tuval yüzeyi, tarihsel süreç içersinde genel olarak üç farklı kullanıma sahne oluyorda Ön Rönesans ile birlikte, sanatçı perspektif yasalarım tanıyor ve resmini bu yasalar yardımıyla oluşturuyordu. Bu dönem içinde yüzey tam anlamıyla yanılsama alanına dönüşüyordu. Göz resmin derinlerine çekiliyor böylece iki boyutlu resim düzlemi üç boyutlu yanılsama alanına dönüşüyordu. 20. yy. 'm ilk çeyreğinde Mondrian, Kandinski, Malevich gibi sanatçılar boya maddesi gerçeğini vurgulayarak, perspektif yasaları yerine yüzey bölünmeleri ile sağlanan bir yanılsamayı tercih ediyorlardı. Renkler ve kendi içlerinde birbirleri ile kesişen yüzeyler yeni bir yanılsama ortaya koyuyordu. Unismde ise resim düzlemi ve tuval düzleminin birleşik olduğu görülür. Wladislaw Strzeminski tuval yüzeyindeki her türlü ikilemi ortadan kaldırıyordu. Bütün biçimler aynı şiddete sahip oluyorlardı. Sonuçta bütün yüzeyler tuval yüzeyiyle aynı seviyede kalıyor, derinlik yanılsamasına izin verilmiyordu.