Effects of reverberation time on classical singers' preferences upon music practice rooms

Bu çalışmanın amacı müzik çalışma odalarındaki çınlama süresi değişikliklerinin klasik şancıların tercihlerine etkisini incelemektir. Uygulanan yöntem, nesnel ölçümleri ve katılımcıların algısal cevaplarını bir araya getirmiştir. Katılımcı grubu [N=30], ses çalışmalarında beş farklı özgeçmişe sahip kişilerden; erken müzik eğitimi öğrencileri (N=6), yetenekli amatörler (N=5), üniversite öğrencileri (N=6), yüksek lisans öğrencileri (N=5) ve profesyonel opera sanatçılarından (N=8) oluşturulmuştur. Klasik şancılardan, çınlama süresi 0.6 s, 0.8 s ve 1.0 s dolaylarında olan oda ortamlarında tekli heceler halinde opera tekniğiyle çıkarabildikleri en bas ve tiz sesleri içerecek şekilde ses alıştırması yapmaları istenmiştir. Söz konusu çınlama süreleri ise müzik okulları için standartların önerdiği değerlerden oluşmaktadır. Katılımcılardan aynı zamanda bu alıştırmayı üç farklı şarkı söyleme şiddetinde tekrarlamaları istenmiştir. İstatistiksel veriler analiz edilmiştir. Buna göre, klasik şancılar, söz konusu üç farklı oda ortamındaki genel performanslarını değerlendirerek, çalışmak istedikleri oda ortamını çınlama süresini 0.8 s dolaylarında tercih etmiştir. Klasik şancıların algılanan ses eforları ve tercih ettikleri oda ortamı arasında istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki bulunmuştur. Buna ek olarak, saptanmıştır ki oda ortamı tercihi ile ses çalışmalarındaki özgeçmiş arasında da ilişki vardır. Buna göre, tecrübeli klasik şancılar cansız koşulları canlı koşullara; tecrübesiz klasik şancılar ise canlı koşulları cansız koşullara tercih etmiştir. Ayrıca, bulunmuştur ki, algısal cevaplara göre tecrübeli klasik şancılar, aynı oda koşullarında tecrübesiz klasik şancılara göre daha az efor sarf etmiştir. Anahtar Kelimeler: Çınlama Süresi, Müzik Çalışma Odaları, Algılanan Şarkı Söyleme Eeforu, Klasik Şancılar.