Türkiye'de hastane eczacılığına ilişkin en iyi uygulamalar konusunda eczacılık öğrencilerinin bilgi, tutum ve uygulamaları

Hastane eczacılığı uygulamaları, ilaç merkezli yaklaşımdan hasta merkezli yaklaşıma doğru değişmekte olup, eczacıların klinik karar alma, hasta izlemi ve iş gücü yönetimine katılımını gerektirmektedir. Uluslararası Eczacılık Federasyonu (FIP) Basel Bildirileri küresel standartlar sunmasına rağmen, eczacılık öğrencilerinin bu rehberlere hazırlığı yeterince araştırılmamıştır. Bu kesitsel çalışmada, Türkiye'deki 21 üniversiteden 2–5. sınıf 125 eczacılık öğrencisinin bilgi, tutum ve uygulamaları (KAP) değerlendirilmiştir. Çalışmada, 26 bilgi maddesi, 28 tutum maddesi ve 25 uygulama maddesinden oluşan, Delphi yöntemi ile doğrulanmış yapılandırılmış bir anket kullanılmıştır. Güvenilirlik analizi, bilgi ölçeği için iyi bir iç tutarlılık (KR-20 = 0.838) ve tutum (α = 0.892) ile uygulama (α = 0.982) ölçekleri için mükemmel bir iç tutarlılık göstermiştir. Katılımcıların çoğu kadın (%76), yaş ortalaması 23,3 ± 1,7 yıl; %77,6'sı 4. veya 5. sınıfta olup yalnızca %18,4'ü Basel Bildirileri hakkında önceden bilgi sahibiydi. Bilgi sonuçları, katılımcıların %91,2'sinin hasta ihtiyaçları dikkate alınmadan reçetelerin aynen uygulanması gerektiği görüşünü reddettiğini, %95,2'sinin ise kaynakların sınırlı olduğu durumlarda yüksek riskli hastaların izlenmesine öncelik verilmesinin önemini kabul ettiğini göstermiştir. Tutumlar genellikle olumluydu; %54,4 global standartların kaliteli bakım sağladığını kabul etmiştir. Uygulamalarda ise %53,6 sürekli olarak yüksek riskli hastaları izlemiş ve bilgi kaydı tutmuş, %46,4 ise araştırmalara katılmıştır. Daha yüksek bilgi ve tutum skorları üst sınıf öğrencileri, ≥2 staj tamamlamış ve hastane uygulaması deneyimi olan öğrencilerle ilişkilidir (p < 0,05), ancak uygulama skorları bu değişkenlerden etkilenmemiştir. Bu bulgular, orta düzeyde ila iyi bir hazırlık olduğunu ancak sınırlı düzeyde önceki farkındalık bulunduğunu göstermekte, uluslararası standartlarla uyumu pekiştirmek için yapılandırılmış eğitim ve deneyimsel uygulamaların gerekliliğini vurgulamaktadır.