Konkordatoda geçici mühlet kararının etkileri

Konkordatoda geçici mühlet, hukukumuz bakımından yeni bir kavramdır. 7101 sayılı Kanun değişikliği ile konkordato mühleti, geçici ve kesin mühlet olarak ikiye ayrılmıştır. Borçluya önce geçici mühlet, daha sonra ise şartları varsa kesin mühlet verilmektedir. Geçici mühlet, konkordatonun başarıya ulaşma ihtimâlinin bulunup bulunmadığının ve kesin mühlete karar verilmesi gerekip gerekmediğinin incelenmesi amacına hizmet etmektedir. Bu bağlamda mahkeme, geçici mühlet kararı ile birlikte konkordatonun başarıya ulaşmasının mümkün olup olmadığının yakından incelenmesi amacıyla bir geçici konkordato komiseri görevlendirmektedir. Geçici mühlet kavramının İcra ve İflâs Kanunu'nda düzenlenmesi ile borçluya süratli bir hukukî koruma sağlanması amaçlanmaktadır. Mahkeme, İcra ve İflâs Kanunu'nda belirtilen belgelerin borçlu tarafından eksiksiz olarak ibraz edildiğini tespit ederse, geçici mühlete karar vermektedir. Bu bağlamda, mahkeme tarafından konkordato talebinin esasına girilmemekte, sadece şeklî bir inceleme yeterli olarak görülmektedir. Esasa yönelik asıl inceleme ise kesin mühlet aşamasında yapılmaktadır. Ayrıca geçici mühlete karar verilebilmesi için kural olarak duruşma yapılmasına gerek bulunmamakta, kesin mühlet hâkkındaki karar ise duruşmalı olarak verilmektedir Geçici mühlet, kesin mühletin sonuçlarını doğurmaktadır. Kesin mühletin alacaklıların hakları üzerindeki etkileri, borçlunun malvarlığı üzerindeki tasarruf yetkisine ve sözleşmelere etkileri, geçici mühlet bakımından da geçerlidir. Böylece kesin mühlet kararı verilmesi ile ortaya çıkabilecek sonuçlar, daha önceki bir aşamaya taşınmaktadır.