Konvansiyonel ve osseodensifikasyon yöntemiyle yapılan alveoler kret split operasyonlarının karşılaştırılması: Retrospektif çalışma

Amaç: Günümüzde diş eksikliğini rehabilite etmede kullanılan en yaygın yöntem dental implantlardır. İmplantın kemik dokusuyla tam ve sağlıklı bir bütünleşme sağlaması implant başarısı için zorunludur. İmplantasyon sırasındaki primer stabilite değerleri bu bütünleşmenin sağlanması için oldukça önemlidir. Osseodensifikasyon yöntemi günümüzde stabilite artışı için kullanılan en güncel yöntemlerden biridir. Çalışmanın amacı bu yöntemi konvansiyonel yöntemlerle karşılaştırarak etkinliğini incelemektir. Gereç ve Yöntem: Bu çalışma, retrospektif bir çalışma olarak tasarlanmıştır ve 30.07.2021-01.01.2023 tarihlerinde Ordu Üniversitesi Diş Hekimliği Fakültesi Periodontoloji Anabilim Dalı'nda gerçekleştirilen alveoler kret split operasyonları sonrasında yerleştirilen dental implant operasyonlarını değerlendirmeyi amaçlamaktadır. Çalışmamıza gerekli şartları sağlayan 65 hastada uygulanan 268 implant dahil edilmiştir. Çalışmamıza dahil edilen implantlar çenelerde uygulanan kadrana göre 4 gruba ayrılmıştır. Çalışmada kullanılan veriler (tork, ISQ ve kemik kazanımı) hasta kayıtlarından ve radyolojik görüntülerinden elde edilmiştir. Bu değerler osseodensifikasyon ve konvansiyonel yöntemle yapılan genişletme yöntemlerine göre ikiye ayrılmıştır. Yerleştirme torku değerleri operasyon sırasında, ISQ değerleri operasyon sırasında ve diş eti şekillendiricilerin takıldığı zamanda (3-4. ay) ölçülmüştür. Operasyon öncesi ve sonrası (4. ay) konik ışınlı bilgisayarlı tomografi görüntüleri kemik kazanımı ölçümünde kullanılmıştır. Bulgular: Yapılan değerlendirmeler doğrultusunda osseodensifikasyon ve konvansiyonel yöntemle yapılan alveoler kret split operasyonları arasında tork değeri açısından anlamlı bir fark bulunmamıştır. ISQ değerleri karşılaştırıldığında maxilla anterior, maxilla posterior, mandibula posterior bölgelerinde osseodensifikasyon grubu daha yüksek ISQ değerleri göstermiş fakat mandibula anterior bölgesinde anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir. Kemik kazanımı açısından değerlendirildiğinde ise iki grup arasında anlamlı bir fark gözlemlenmemiştir. Sonuç: Osseodensifikasyon yönteminin düşük yoğunluklu kemiklerde primer stabiliteyi artırmak için iyi bir seçenek olduğu görülmüştür. Alveoler kret split uygulamalarında horizontal kemik genişliğinin artırılmasında geleneksel yöntemler kadar başarılı olduğu ve güvenle kullanılabileceği sonucuna varılabilir. İmplant stabilitesi açısından konvansiyonel gruba göre daha başarılı sonuçlar elde edildiği görülmüştür. Alveoler kret split operasyonları gibi yeterli primer stabilitenin sağlanması zor durumlarda osseodensifikasyon yönteminin implant stabilitesine olumlu katkıda bulunduğu gözlemlenmiştir. Anahtar Kelimeler: Dental İmplant, Osseodensifikasyon, Primer Stabilite, Kemik Kazanımı