Kriz dönemlerinde yaygın eğitim merkezi yöneticilerinin yönetsel deneyimlerinin incelenmesi

Bu çalışma, Türkiye'deki kriz dönemlerinde halk eğitim merkezleri ve olgunlaşma enstitülerinin toplumsal sorumluluklarını ve bu krizlerin eğitim merkezlerinin işleyişine etkilerini incelemeyi amaçlamaktadır. Çalışmanın odak noktası, bu kurumların yöneticilerinin kriz dönemlerindeki tutumları, aldıkları önlemler ve stratejilerin neler olduğunun tespit edilmesidir. Bu bağlamda, deprem, savaş, pandemi, sel ve orman yangınları gibi kriz dönemlerinin, eğitim merkezlerinin işleyişine, eğitim politikalarına ve topluma sundukları hizmetlere olan etkileri ele alınmıştır. Bu araştırma nitel bir çalışmadır ve bütüncül tekli durum deseni kullanılmıştır. Araştırmanın çalışma grubunu Antalya'nın 5 merkez ilçesinde (Kepez, Aksu, Muratpaşa, Konyaaltı ve Döşemealtı) yer alan halk eğitimi merkezleri ile Olgunlaşma Enstitüsü'ndeki yöneticiler (n-13) oluşturmaktadır. Elde edilen verilerin yöneticilerin birebir alıntıları çerçevesinde sunulması ve yorumlanması amaçlandığı için bu çalışmada hermeneutik fenomenoloji yaklaşımı benimsenmiştir. Araştırmanın çalışma grubunun seçiminde amaçlı örnekleme yöntemlerinden olan ölçüt örnekleme ve kolay ulaşılabilir örnekleme yöntemleri kullanılmıştır. Araştırma verileri yarı yapılandırılmış görüşme formu ile toplanmış, toplanan veriler içerik analizi ve betimsel analiz yoluyla çözümlenmiştir. Araştırma sonuçlarına göre, yöneticiler kriz dönemlerinde ekonomik, eğitimsel, sosyal ve eğitim-öğretim süreçlerinde çeşitli zorluklarla karşılaşmaktadır. Yaygın eğitim merkezleri ise bu dönemde sağlık ürünleri, giysi, barınma ve acil ihtiyaçlar gibi ürünleri üretebilmektedir. Ancak, bu merkezler üretim sürecinde üretim durumundaki değişiklikler, malzeme temininde yaşanan zorluklar, gönüllü iş gücü sağlama güçlükleri ve ani fiyat artışları gibi çeşitli engellerle karşı karşıya kalmaktadır.