Küçük yaşta babasını kaybetmiş kişilerin simgesel ilişkilerinin Lacanyen açıdan incelenmesi

Psikoloji ve psikanalizin ilk dönemlerinden itibaren anne kavramına odaklanılmış, baba ise sıklıkla göz ardı edilen ebeveyn olarak belirtilmiştir. Lacan, Freud'a dönüş hareketi ile unutulan baba kavramı üzerine düşünmüş ve yapısal bir model üzerinden babalığı inceleyerek babanın ruhsal yapıdaki önemli işlevini psikanalitik kuram içinde yeniden konumlandırmıştır. Bu tez küçük yaşta babasını kaybetmiş bireylerin baba kaybı deneyimini derinlemesine incelemeyi amaçlamaktadır. Özellikle bireylerin baba kaybını nasıl anlamlandırdığına ve babanın yokluğunun kimlik, aile dinamikleri ve simgesel ilişkiler üzerindeki etkilerine odaklanılmıştır. Bu konuyu çalışmak için nitel araştırma yöntemi kullanılmıştır. Babasını yaşı 6 ay ile 18 ay arasındayken kaybeden beş gönüllü katılımcı ile yarı-yapılandırılmış görüşmeler yürütülmüştür. Görüşme deşifreleri, teorik refleksif tematik analiz yöntemine göre analiz edilmiş ve altı ana tema belirlenmiştir. Temalar, babanın simgesel eksikliği, kimlik, baba kaybı sonrası aile dinamikleri, büyüme sürecinde babanın simgesel işlevini aramak, baba figürü ikamesi ve simgesel ilişkilerdir. Bu bulgular ilgili alan yazın ışığında tartışılmıştır. Bu çalışma, küçük yaşta baba kaybının bireyin kimliği, aile dinamikleri, büyüme süreci ve simgesel ilişkileri üzerindeki etkilerini ortaya koymuştur. Alan yazınla uyumlu bir şekilde, babanın eksikliğinin otorite, kural ve düzenle olan ilişkiler üzerinde etkisinin olduğu ve baba işlevini ikame etmek için çeşitli telafi mekanizmalarının devreye girdiği gözlemlenmiştir. Katılımcıların söylemleri babanın yerinin eşsiz ve doldurulamaz olduğunu ancak ikame figürler, düşlemler ya da yaratıcı faaliyetler aracılığıyla bu eksiğin kısmen telafi edilmeye çalışıldığını ortaya koymuştur.