Kur'ân çerçevesinde gökyüzü ile ilgili lafızların bağlamları üzerine bir dil incelemesi

Kur'ân; üzerine birçok alanda farklı çalışmalar yapılmış Allah'ın yüce kitabıdır. Örneğin; müfessirler âyetleri tam ve doğru anlamak için sibak siyâk, esbâb-ı nüzûl gibi kavramları göz önüne alarak tefsir çalışmaları yapmışlardır. Bunun yanı sıra dilciler Kur'ân'ı, gramer, sarf, eş anlamlılık, zıt anlamlılık, ortak lafız ve belâgat konuları bakımından incelemişlerdir. Son dönemlerde bağlam olarak isimlendirilen teori Kur'ân-ı Kerim çalışmaları içinde yerini almıştır. Bu çalışmanın konusu "Kur'ân Çerçevesinde Gökyüzü İle İlgili Lafızların Bağlamları Üzerine Bir Dil İncelemesi" dir. Amaç, Kur'ân'da gökyüzü ve onunla ilgili varlıkların bağlamları ve anlamlarını dilbilimsel açıdan incelemektir. Çalışma, giriş, üç bölüm ve sonuçtan oluşmaktadır. Giriş bölümünde, araştırmanın konusu, amacı, önemi, yöntem ve sınırlılıkları ile yararlanılan kaynaklardan bahsedilmektedir. Birinci bölümde bağlam teorisi başlığı altında bağlam ve çeşitleri ile Kur'ân'da bağlam konuları ele alınmıştır. İkinci bölümde Kur'ân'da semâ "gök" lafzı ve çoğulu semavât "gökler" lafzı olmak üzere iki konudan bahsedilmiştir. Üçüncü bölümde ise Kur'ân'da göksel unsurlardan bahsedilmiştir. Bu başlık altında Güneş, Ay, yıldızlar, burç ve bulut konuları işlenmiştir. Sonuç bülümünde ise elde edilen tespitler ve bulgulara yer verilmiştir. Çalışmada klasik Arapça sözlük ve tefsirlerin yanısıra modern tefsir ve araştırmalardan yararlanılarak âyetlerin modern bilimin verileriyle uyumu ortaya konulmaya çalışılmıştır. Böylece çalışmada kevnî âyetler, Arap Dili ve Belâgatı alanı içerisinde dilbilimsel ve bağlamsal yaklaşım olarak incelenmiştir.