Türkiye'de Kürt aşiretleri ve asimilasyon sorunu

Modern Türkiye Cumhuriyet'i kurulduktan sonra, kapsamlı bir ulus inşa süreci başlamıştır. En geniş etnik azınlık olarak Kürtlerin asimilasyonu bu projenin temel parçalarından biriydi. Türkçe eğitimden zorunlu göçe birçok asimilasyon politikasının uygulamaya konmasına rağmen gelinen noktada Türkleştirme çabalarının Kürdistan'ın önemli bir kısmında başarısız olduğu görülmekte. Buna paralel olarak Kürtlerin yaklaşık yüz senedir nasıl olup da Türkleşmedikleri ya da Türkleşmeye direndikleri önemli bir soru olarak karşımıza çıkmaktadır. Bu tezde, devlet baskısının Türkiye'de Kürt milliyetçiliğin gelişmesinde önemli bir rolü olduğunu ve hatta en önemli sebebi olduğunu kabul etmekle beraber, gerçekleştirmiş olduğum saha çalışmasına dayanarak, aşiretler gibi yerel toplumsal örgütlenmelerin de asimilasyonu belli oranda engellediğini ileri sürmekteyim. Temelde hipotez geliştirmeye yönelik olan bu çalışmada, ikisi aşiret örgütlenmesine sahip toplam dört Kürt köyü inceledim. Bu köylerden aşiret etrafında şekillenen ve birisi devlet şiddeti ile karşı karşıya kalmış, diğeri kalmamış olan iki köy asimilasyona direnmiş ve bugüne kadar dillerini, kimliklerini, geleneklerini muhafaza etmiş köylerdi. Buna karşın asimilasyona uğrayan diğer iki Kürt köyünün aşiretleri yoktu veya zaman içinde kaybolmuştu. Baskı görmüş olan Kürt köyünde bu baskının dışlanan ve şiddet gören Kürtlerin aşiretlerin etrafında kenetlenmelerine yol açtığını ve sosyolojik olarak güçlü yapılanmalar olan aşiretlerin de Kürtlerin Türkleşmesini belli oranda engellediğini gördüm. Gevşek toplumsal örgütlenmeye sahip iki Kürt köyü ise Türkleşmişti. Sonuç olarak tezde, demokratik modern değerlere ters düşen hiyerarşik yapılarına karşın aşiretlerin devlet şiddeti olmadan da güçlü bir toplumsal kimlik yarattığı, üyelerinin gözünde meşruiyet sağladığı ve asimilasyonu belli bir oranda engellediği görülmüştür.