Kurgusal metinde mekân analizi: Ömer Seyfettin hikâyeleri

Mimarlık, fizik, matematik, psikoloji, teknoloji, sosyoloji bilim dalları ile ve edebiyat, sinema, tiyatro gibi sanatın farklı dalları ile etkileşim halindedir. Mimarlık ilişkili olduğu bu alanlarla birbirlerini beslediği gibi, ortak yönler de içermektedir. Mimarlık ve edebiyatın kesiştiği nokta ise zihinsel mekân tasarımlarıdır. Mimarlık, bireylerin yaşamlarını sürdürebileceği ve eylemlerini gerçekleştirebileceği somut veya soyut olarak sınırlandırılmış alanlar tasarlayarak bir 'mekân' tanımlarken, edebi eserler ise aktardıkları olay örgüsünü kurgulayacağı bir 'mekân' a ihtiyaç duyar. Mimarlıkla 'mekân' ortak paydasında buluşan edebi eserler, bu sebeple mimarlığın da çalışma alanına dâhil olmaktadırlar. Yazdığı edebi metinlerle Türk Edebiyatının önde gelen isimlerinden biri olan Ömer Seyfettin, hikâyelerini çocuklar için değil ciddi değişim içinde olan topluma yön vermek için yazmıştır. Milli bir dil, milli bir kültür oluşturmak gayesindedir. Toplumu eğitmek ve ideal insanı, ideal toplumu tasvir etmek gayesi ile kaleme almış olduğu eserlerinde, kurgu metinlerin temel unsurlarından olan 'mekân' unsurunun hikâyeye katkısı, hangi noktalarda yoğunlaştığı, bu söz konusu 'idealliğin' nasıl 'mekânlarda' hayat bulduğunun cevabı araştırılmıştır.