Kız ergenlerin aile iletişim kalıplarının sosyal dışlanma ve yalnızlık üzerindeki etkisi

Amaç: Bu araştırma ortaöğretim kurumlarına giden kız ergenlerin aile iletişim kalıplarının sosyal dışlanma ve yalnızlık üzerindeki etkilerini analiz etmek için gerçekleştirilmiştir. Materyal ve Metot: Araştırma Adıyaman ilinde MEB'e bağlı resmi ortaöğretim kurumlarına giden 14-18 yaşındaki 600 kız ergen ile yapılmıştır. Veri toplama aracı olarak; Kişisel Bilgi Formu, UCLA Yalnızlık Ölçeği Kısa Formu, Ergenler İçin Ostrasızm Ölçeği ve Aile İletişim Kalıpları Ölçeği kullanılmıştır. Araştırmada nicel araştırma yöntemlerinden tarama modeli kullanılmıştır. Araştırmadaki verilerin analizi SPSS paket programı ile yapılmıştır. Elde edilen verilerin analizinde korelasyon analizi, regresyon analizi, tek yönlü varyans analizi (ANOVA) ve t-testi kullanılmıştır. Bulgular: Araştırmada, kız ergenlerin yaşlarına göre "önemsenmeme" ve "diyalog" alt boyutlarında; çocuk sıralamasına göre "dışlanma" ve aile iletişim kalıpları ölçeğinde; anne eğitim durumu değişkenine göre yalnızlık ve uyum alt boyutunda; annenin mesleği değişkenine göre sosyal dışlanma genel ölçeği, önemsenmeme ve dışlanma alt boyutlarında; babasının mesleği, kiminle yaşadığı ve lise türü değişkenlerine göre yalnızlık ve önemsenmeme alt boyutlarında farklılıklar saptanmıştır. Anneleri sağ olanların sosyal dışlanma, önemsenmeme, dışlanma ve uyum puanı, annesi vefat edenlerden daha yüksek bulunmuştur. Babası sağ olanların sosyal dışlanma puanı yüksekken, babası vefat edenlerin yalnızlık puanı daha yüksektir. Aile iletişim kalıpları ile yalnızlık ve sosyal dışlanma arasında pozitif, anlamlı; sosyal dışlanma ile yalnızlık arasında ise orta düzeyde, pozitif ve anlamlı ilişkiler bulunmuştur. Sonuç: Aile iletişim kalıplarının sosyal dışlanma ve yalnızlığı yordadığı sonucuna ulaşılmıştır.