L'atlantıde'adlı romanından hareketle Benoit anlatısında arketiplerin özellikleri

Analitik ruhbilim alanında yapmış olduğu önemli çalışmalarla insan ruhuna ışık tutan Carl Gustav Jung, Sigmund Freud'un bilinçdışı kuramını geliştirerek, bireyin yalnızca kişisel değil aynı zamanda ortaklaşa bir bilinçdışına da sahip olduğu görüşüyle ruhbilim dünyasını derinden etkiler. Kökörnek, ilkörnek, özgün model gibi anlamlara gelen, geçmişin gizil imgeleri olarak değerlendirebileceğimiz arketiplerden oluşan ortak bilinçdışı teorisi daha sonraları sanat ve yazın alanında da sıklıkla kullanılır. Öyleki insan ruhunun yaratıcı gücünün izlerini taşıyan sanat yapıtları arketipler için oldukça elverişli bir alan oluşturur. Bu bağlamda, yapıtlar budunbilim, toplumbilim, ruhbilim gibi bir çok bilim dalı ile iç içe olan arketipsel eleştiri için güçlü bir inceleme alanına dönüşür. Arketipsel eleştiri yöntemi, yazınsal yapıta çok farklı bir pencereden yaklaşmamıza olanak sağlayarak, yazarın farkında olmadan kullandığı imgeler dilini çözümlememize ve yapıtın daha anlaşılır olmasına katkıda bulunur. Bu çalışmamızda 20. yüzyıl Fransız yazınının önemli yazarlarından birisi olan Pierre Benoît'nın, içinde çok sayıda mitik öğeleri barındıran L'Atlantide adlı romanından hareketle, daha az mitik öğelerin bulunduğu La Dame de l'Ouest ve La Châtelaine du Liban adlı romanlarını da kapsayacak biçimde, Jung'un arketipsel kuramı ve Joseph Campbell'in "ayrılış-erginlenme-dönüş" formülü üzerine kurulu kahramanın yolculuğu arketipi yaklaşımı bağlamında, arketiplerin görünümlerini ele almaya ve bu mitik imgeleri anlamsal düzlemde çözümlemeye çalıştık.