Lateral epikondilitli hastalarda farklı sıklıktaki fizyoterapi uygulamalarının etkinliğinin belirlenmesi

Amaç: Hastalara farklı seans sıklığında uygulanan tedavilerin ağrı şiddeti, kavrama kuvveti, fonksiyonel skorlar ve ağrı provakatif testler üzerindeki etkinliklerini karşılaştırmak. Yöntem: Hastalar randomize olarak, haftada 1 seans (n=12), 3 seans (n=9) ve 5 seans (n=12) olmak üzere 3 gruba ayrıldı. Hastaların 1.-4.-6. ve 8. haftalarda ağrı şiddetleri, manuel ağrıyı arttıran testleri, kavrama-çimdikleme kuvvetleri ve kol-omuz-el sorunları anketi (DASH) değerlendirildi. Haftada 3 ve 5 seans tedavi alan gruptaki hastalara US uygulandı ve tüm hastalara ilerleyici dirençli kuvvetlendirme ve germe egzersizleriyle aktivite modifikasyonları öğretildi ve önkol destek bandı kullanmaları tavsiye edildi. Bulgular: Haftada 1 seans, 3 seans ve 5 seans tedavi alan grupların kavrama-çimdikleme kuvvetleri ve ağrı şiddeti arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark yoktu (p>0.05). 4. ve 8. DASH semptom skorunda ve 8. hafta DASH iş skorunda gruplar arasında anlamlı fark bulundu (p<0.05). Gruplar 1-3 seans, 3-5 seans ve 1-5 seans olacak şekilde ikili olarak DASH skorları karşılaştırıldığında 1.-4. ve 6. hafta skorları arasında anlamlı bir fark bulunmadı (p>0.01), 8. haftada sadece 1 ve 5 seans tedavi alan gruplar arasında DASH-iş ve 1-3 seans karşılaştırmasında DASH- semptom skorunda anlamlı fark bulundu (p<0.01). 1-5 seans, 1-3 seans ve 3-5 seans tedavi alan hasta gruplarının kavrama ve çimdikleme kuvveti, GAS değerlendirmeleri karşılaştırıldığında istatistiksel olarak anlamlı bir fark bulunmadı (p>0.01). Sonuç: Lateral epikondilitli hastalarda, iyi planlanmış ve iyi süpervize edilmiş fizyoterapi programlarıyla homojen hasta grupları üzerinde seans sayısının ağrı şiddeti ve kavramaçimdikleme kuvvetleri üzerinde fark yaratmadığı, fonksiyonel durumun bazı parametrelerini etkilediği belirlendi. Lateral epikondilit tedavisinde hasta eğitimi, aktivite modifikasyonu ve fizyoterapinin iyileşmede etkin olduğu bulundu.