Koruma sorumluluğu çerçevesi altında sağlanan korumanın hukuki yönleri

Koruma Sorumluluğu'nun (R2P) Dünya Zirvesi Sonuç Belgesi'nin 138 ve 139'uncu paragrafları çerçevesinde kabulünün ardından yaklaşık 15 yıl geçmiş olmasına rağmen, prensibin uygulaması günümüzde hala tartışmalara neden olmaktadır. Güç kullanımı içeren zorlayıcı yöntemlerin yasallığı veya uygulama aşaması prensibe dair bu tartışmaların temelini oluşturmakta ve kavramın normatif gelişimini sekteye uğratmaktadır. Bu anlamda, R2P altındaki yasallığı daha tartışmasız diğer yöntemlerin vurgulanması ve prensip çerçevesinde tanımlanan korumanın yasal yönlerine bakılması gerekmektedir. R2P'nin kapsamına eleştirel yaklaşan bu tez, tutarlı bir uygulama stratejisi sağlamak için hem barışçıl hem de zorlayıcı yöntemleri ele alarak ilke kapsamındaki araçların yasallığını derinlemesine incelemekte ve değerlendirmektedir. Bu bağlamda, bu tezde yöntemlerin koruma sorumluluğunun yerine getirilmesinde kabul edilebilirliğini ve başarısını görmek için ekseriyetle başarılı R2P uygulamaları olarak anılan Kenya ve Gine vakaları ile tartışmalı askeri müdahale uygulanmasına örnek olan Libya ve Fildişi Sahili vakaları incelenmektedir. Zorlayıcı yöntemlere dair olumsuz eleştirileri anlamak adına, TWAIL ve Feminist Uluslararası İlişkiler teorisinin varsayımlarından yararlanılmaktadır. Test edilen bu yöntemlerin yasallığı incelenerek elde edilen bulgular ışığında bu tez, R2P'nin çerçevesi altındaki barışçıl unsurları çeşitli aktörlerin katılımıyla zenginleştirmenin ve derinleştirmenin prensibin tartışmasız uygulanmasına yardımcı olacağını ve R2P'nin normatif gelişiminin önündeki engelleri kaldıracağını savunmaktadır.