Leibniz optimizmine yöneltilen eleştiriler

Kötülük kavramı, insanların acı çektiği, zarara uğradığı ve olumsuz olaylarla karşılaştığı durumları ifade etmektedir. Kötülük üç şekilde sınıflandırılabilir: ahlaki kötülük (insanın kendi kötü eylemleri), doğal kötülük (doğal afetler gibi doğadan kaynaklanan olaylar) ve metafiziksel kötülük (eksikliklerin Tanrı tarafından yaratılması). Kötülük problemini ele alan yaklaşımlar üç gruba ayrılır: varoluşsal kötülük problemi (Tanrı'nın kötülüklere sessiz kalması), mantıksal kötülük problemi (Tanrı'nın her şeye gücü yetiyorsa kötülüğe neden engel olmadığı) ve delilci kötülük problemi (evrendeki kötülüklerin miktarı). Teistik inançlar, kötülüğün varlığını teodise ile açıklamaya çalışır. İnsanın Tanrı'yı tam olarak anlayabilmesi mümkün değildir. Leibniz'e göre, insanlar olayları sınırlı deneyimleriyle yorumlar ve insanların kötü olarak algıladıkları şeyler aslında görecelidir. Kötülüklerin sebepleri vardır ve onlar olayları nasıl yorumladıklarına bağlı olarak değerlendirir. İnsanlar, kendi deneyimlerine ve anlayışlarına göre adaleti yorumlar, ancak bunlar her zaman objektif ve yeterli değildir. Kuşkusuz, insanların sınırlı bilgisi, Tanrı'nın bilgisini tam olarak anlamamalarının bir nedenidir. Kötülüklerin verilme sebepleri arasında insanların nimetlere ve kendi durumlarına şükretmelerinin sağlanması, onların kendini geliştirmesi için zorluklarla karşılaşması ve tekâmül sürecinde önemli rol oynaması sayılabilir. Bu çalışmanın amacı Leibniz optimizmini Hume, Voltaire, Kant, Schopenhauer ve Hick'in düşünceleri ekseninde değerlendirmeye çalışacağız. Öyle ki evrende her şey zıddıyla kaimdir: Gece-gündüz, soğuk-sıcak, iyi-kötü, güzel-çirkin. İnsanın bunlardan hangisine yöneleceği onun kendi iradesiyle ve tercihiyle alakalı bir durumdur. Çalışmamızda yukarıda adı geçen filozofların görüşleri doğrultusunda hem onların kötülük problemine bakışını hem de Leibniz'e yöneltmiş oldukları eleştirileri ele almaya çalışacağız.