Lokal ileri evre meme kanseri hastalarının prognostik evrelemeye göre değerlendirilmesi

Çalışmamızda lokal ileri evre meme kanserli hastaların, AJCC'nin son evreleme sistemine eklenen prognostik evrelemeye göre yeniden evrelendirilmesi ve yeni evreleme sisteminin sonuçlarının değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Ayrıca hastaların genel, hastalıksız ve uzak metastazsız sağkalım oranları incelenmiştir. Çalışmamızda Akdeniz Üniversitesi Tıp Fakültesi Radyasyon Onkolojisi Anabilim Dalı'nda 2000-2019 yılları arasında radyoterapi uygulanmış 557 lokal ileri meme kanserli hastalar retrospektif olarak değerlendirilmiştir. Sağkalım için Kaplan-Meier analizi kullanılmıştır. Anatomik ve prognostik evrelemenin sağkalım üzerine etkisini değerlendirmek için log-rank analizi kullanılmış ve p değerinin 0,05'ten küçük olması istatistiksel anlamlı kabul edilmiştir. Çalışmamızın izlem süresi median 83 aydır (değer aralığı 10-292 ay). Prognostik evrelemeye göre evrelendiğinde hastaların %30,3'ü aynı evrede, %9,5'i daha yüksek, %44,7'sinin ise daha düşük evrelerde olduğu saptanmıştır. Prognostik evrelemede, evre IIA olan hastaların genel sağkalım oranlarının evre III A, IIIB ve IIIC hastalara göre daha iyi olduğu izlenmiştir (sırasıyla, p = 0,01, p <0,01 ve p <0,01). Hastalıksız sağkalımda prognostik evre IIA olan hastaların genel sağkalımda olduğu gibi Evre IIIA, IIIB ve IIIC hastalara göre daha iyi sağkalım sonuçlara sahip olduğu bulunmuştur (sırasıyla p=0,03, p=0,01 ve p=0,05). Ayrıca luminal A tümörlerde hem anatomik hem de prognostik evrelemenin genel sağkalımı istatistiksel anlamlı olarak etkilediği bulunmuştur (sırasıyla p= 0,008 ve p= 0,001). Bu tümör grubunda prognostik evrelemenin hastalıksız sağkalımda istatistiksel anlamlı olarak fark yarattığı ancak anatomik evrelemenin hastalıksız sağkalımı etkilemediği izlenmiştir (sırasıyla p=0,028 ve p=0,093). Lokal ileri evre meme kanseri hastalarımızın sağkalım sonuçları literatüre göre daha yüksek bulunmuştur. Prognostik evrelemeye göre hastaların daha düşük evrede olduğu, sağkalım oranlarının yüksekliğinin buna bağlı olabileceği düşünüldü. Prognostik evreleme ile moleküler biyobelirteçler de değerlendirilmekte ve bu evreleme sistemi daha bireyselleştirilmiş tedavi olanağı sağlamaktadır.