LPS'ye maruz kalmış rat akciğer dokusu üzerine vitamin E ile sodyum selenit'in etkisi

Lipopolisakkarit (LPS), Gram (-) bakterilerin hücre duvarında bulunan, canlılarda akut enfeksiyona sebep olan, ancak çok yüksek sıcaklıklarda yapısı bozulduğu için başta insanlar olmak üzere birçok canlının hayati fonksiyonlarını tehdit eden bir endotoksindir. Bu çalışmada LPS'nin dokularda meydana getireceği hasarlar ve birer antioksidan olduğu bilinen E vitamini (VE) ile sodyum selenitin (SS) bu hasarlara karşı koruyucu etkisi sıçanların akciğer dokuları üzerinden incelenmiştir. Bunun için erkek sıçanlar kontrol grubu, SS uygulanan (0.35 mg/kg) grup, vitamin E (VE) uygulanan grup (200 mg/kg), VE+SS uygulanan grup (200+0.35 mg/kg), LPS uygulanan grup (10 mg/kg), LPS+SS (10+0.35 mg/kg) uygulanan grup, LPS+VE uygulanan grup (10+200 mg/kg) ve LPS+SS+VE uygulanan grup (10+0.35+200 mg/kg) olmak üzere toplam 8 gruba ayrılmıştır. 6 saatlik süre sonunda antioksidan enzim aktiviteleri ve akciğer dokularında meydana gelen hasarlar Deoksiribo Nükleik Asit (DNA) düzeyinde kontrol grubuyla karşılaştırılmıştır. Sonuç olarak LPS uygulanan gruptaki Süperoksit dismütaz (SOD), Glutatyon peroksidaz (GPx) ve Katalaz (CAT) gibi antioksidan enzimlerin aktivitesinin antioksidanlarla birlikte LPS uygulanan gruplara göre anlamlı olarak azaldığı, buna paralel olarak bir oksidatif stres belirteci olarak bilinen Malondialdehit (MDA) seviyesinin antioksidan gruplarında azaldığı gözlenmiştir. Ayrıca komet testi sonuçlarına göre LPS'nin neden olduğu DNA hasarı da gözlenmiştir. Bir diğer sonuca göre de antioksidanların birlikte uygulandığı grupta DNA hasarının, münferit uygulanan gruplara göre daha az olduğu da saptanmıştır. Sonuç olarak LPS kaynaklı doku ve DNA hasarlarını azaltmak için farklı antioksidanların birlikte kullanıldığı diyetler tercih edilmelidir.