Maddi duran varlıklara ait türkiye uygulaması ve uluslararası finansal raporlama standartları açısından değerlendirilmesi

Maddi duran varlıklar; mal veya hizmet üretimi veya arzında kullanılmak, başkalarına kiraya verilmek veya idari amaçlar çerçevesinde kullanılmak üzere elde tutulan ve bir dönemden fazla kullanımı öngörülen fiziki kalemlerdir. Maddi duran varlıklar, işletmenin toplam varlıkları içerisinde önemli bir yer tutarlar ve bu nedenle finansal durumun belirlnmesinde büyük öneme sahiptirler. Bu çalışmanın amacı, işletmeler açısından önemli bir varlık grubunu oluşturan maddi duran varlıklara ait Türkiye uygulamalarının Türk Ticaret Kanunu, Sermaye Piyasası Mevzuatı ve Vergi Usul Kanunu açısından incelenmesi, bunun yanı sıra Uluslar arası Finansal Raporlama Standartları ile yapılan düzenlemelerin mevcut uygulamalarla karşılaştırmalı olarak irdelenmesidir. Bu kapsamda öncelikle maddi duran varlıklar hakkında genel bilgiler verilmiştir. Türkiye uygulamaları açısından bakıldığında, her bir düzenleme itibariyle maddi duran varlıkların maliyet bedelinin belirlenmesi, yeniden değerleme ve amortisman uygulamaları incelenmiştir. Uluslar arası Muhasebe Standartları açısından ise, sayılan konulara ilave olarak maddi duran varlıklarda değer düşüklüğü, gelir vergilerinin etkileri, maddi duran varlıkların bilanço dışı bırakılması ve maddi duran varlıklarla ilgili olarak finansal tablolarda yapılacak açıklamalara yer verilmiştir. Sonuç olarak, birbiriyle örtüşmeyen uygulamalar nedeniyle muhasebeleştirme sürecinde karmaşık uygulamaların ortaya çıktığı, dolayısıyla uygulamada standardizasyonun sağlanması gerektiği, böylece finansal tabloların uluslar arası alanda geçerlilik kazanacağı söylenebilmektedir.