Privacy harm: A dilemma in digital age

Mahremiyet yalnızca insanların özel hayatlarına bir müdahale olduğunda adeta bir kalkan olarak gündeme gelmektedir ve bireyler bu kalkanın korumasından sadece müdahaleden zarar gördüklerinde yararlanma hakkına sahiptir. Bu çalışma mahremiyet kaynaklı zarar şartının özel hayatın gizliliği hakkının özünü zedelediğini ve mahremiyet haklarının gelişmesini ve güçlenmesini engellediğini savunur. Analiz kısmında, öncü iki kültürün mahremiyet kaynaklı zarar şartını nasıl koyduğunu ve uyguladığını göstermektedir: Amerika Birleşik Devletleri içtihadı ile Avrupa İnsan Hakları Mahkemesi içtihadı. ABD anayasası mahremiyet haklarının korunması ile ilgili açık bir hüküm içermez, Anayasa Mahkemesi (Yüksek Mahkeme) korunacak hakkın varlığına karar vermektedir. AİHM, Avrupa İnsan Hakları Sözleşmesi'nde düzenlenen özel hayatın gizliliği hükmüne dayanır, fakat yine hangi koşullarda mahremiyetin korunacağına kendi içtihadıyla karar verir. Her iki mahkeme de gerek bir davanın kabul edilebilirliği gerekse ihlalin varlığına karar vermek için mahremiyet kaynaklı zarar koşulunu uygulamaktadır. Bununla birlikte, son yıllarda bu koşulu uygulamak her zamankinden daha zor hale gelmiştir. Çünkü devletlerin gizli tedbirleri ile yaygın şekilde gözetleme ve veri toplama faaliyetleri düşünüldüğünde, mahremiyet yalnızca bireysel bir koruma değil aynı zamanda toplumsal bir değerdir. Geleneksel mahremiyet yaklaşımında ısrarcı olmak uluslararası insan hakları hukukunun gelişimi ve güçlenmesine hiçbir katkı sunmamaktadır. Aksine, zararın, hiçbir kanıta gerek duymaksızın her mahremiyet ihlalinin doğasında var olduğu kabul edilmelidir. Mahremiyet kaynaklı zararın ortadan kaldırılması farklı uygulamaların da önüne geçecek, çelişkileri giderecek, yeknesak uluslararası mahremiyet standardına ulaşma yolundaki çabalara katkı sağlayacaktır.