Makbul baba: Türkiye'deki heteronormatif babalığın sosyo-politik bir inceleme

Bu tez Türkiye'deki heteronormatif babalık kavramını milliyetçilik bağlamında eleştirel bir yaklaşımla incelemektedir. Marmara, İç Anadolu ve Karadeniz Bölgelerinde yer alan altı ilde, on sekiz ile kırk yaşları arasında çocuğu olan otuz altı alt ve alt orta sınıfa mensup, kendini Türk-Sünni-Müslüman olarak niteleyen erkekle yapılan yarı yapılandırılmış görüşmelere dayanan araştırma, makbul vatandaşlığın heteronormatif babalık deneyimleri ve inşasıyla ilişkisini analiz etmektedir. Görüşmeciler için babalığın toplumsal anlamı ekonomik olarak kendilerine bağımlı olan kişilerin, eşlerinin, kardeşlerinin ve çocuklarının adına makbul olanı makbul olmayandan ayırmaktır. Kendilerine bağımlı olan insanlar üstündeki bu otoritelerini, resmi ve gayriresmi dayanışma ağlarına dahil olabilmelerini sağlayan milliyetçi ve inançlı olmak gibi bazı ahlâki nitelikleriyle meşrulaştırmaktadırlar. Ancak, kendilerinin çocukken ve gençken yaşamış oldukları sıkıntıları çocuklarının yaşamasını istememektedirler. Bu nedenle çocuklarının birçok anlamda talepkâr olabilecekleri bir ortam yaratmış ve babalık otoritelerini sürdürebilmek için yeni yumuşak yollar icat etmişlerdir. Fakat aynı zamanda yeterince saygı ve takdir görmediklerinden de şikayetçilerdir. Bu anlamda onlara arada kalmış babalar diyebiliriz.