Meme kanseri tanılı neoadjuvan kemoterapi tedavisi alan olguların klinik, patolojik ve radyolojik özelliklerinin retrospektif olarak değerlendirilmesi

Amaç: Dünya genelinde, meme kanseri kadınlardaki morbidite ve mortalitenin önde gelen nedenlerinden biridir. Heterojen bir hastalık olan meme kanserinde, tedavi seçenekleri hasta ve hastalığa ait özelliklere göre belirlenerek şekillenmektedir. Günümüzde meme kanseri tedavisinde neoadjuvan kemoterapi standart tedavilerden biri olarak kabul edilmektedir. Neoadjuvan tedavi sonrası elde edilen patolojik tam yanıt (pCR), hastalık prognozu ve sağkalım açısından öngörücü bilgiler sunan bir belirteçtir. Çalışmamızda farklı moleküler meme kanseri subtiplerinin yer aldığı tedavi gruplarında, hastalara uygulanan neoadjuvan tedavi rejimleri, tedavi dozları, neoadjuvan tedaviye yanıt oranları, patolojik tam yanıtı predikte edecek faktörler ve hastalıksız sağkalım süreleri ile, hastalıksız sağkalımı etkileyebilecek etmenlerin değerlendirilmesi amaçlanmıştır. Gereç ve Yöntem: Çalışmaya, 2012 – 2023 yılları arasında Hacettepe Üniversitesi Medikal Onkoloji Bilim Dalı'nda meme kanseri tanısı alan ve neoadjuvan kemoterapi ile tedavi edilen, tanı anında metastaz saptanmayan, hormon reseptörü (HR) pozitif ve human epidermal growth factor-2 (HER2) negatif 54 hasta, HER2 (+) 92 hasta ve triple negatif meme kanseri (TNBC) olan 31 hasta olmak üzere toplam 177 kadın hasta dahil edilmiştir. Hastaların demografik bilgileri, neoadjuvan tedavi protokol bilgileri, tümöre ait histopatolojik veriler retrospektif olarak hastane veri tabanından alınarak kullanılmıştır. Çalışmadaki analizler SPSS Version 26 kullanılarak yapılmıştır ve p < 0,05 istatistiksel olarak anlamlı olarak kabul edilmiştir. Bulgular: Çalışmamızda tüm kohorttaki pCR oranı %40,7 saptanmıştır (n=72/177). HR(+)/HER2(-) meme kanserinde pCR oranı %9,3, HER2(+) meme kanserinde pCR oranı %52,2 ve triple negatif meme kanserindeki pCR oranı %58,0 olarak hesaplanmıştır. Moleküler alt tip ile pCR arasında anlamlı bir ilişki tespit edilmiştir (p=0,000). Hormon reseptörü negatifliğinin pCR üzerine olumlu etkisi olduğu tüm grupta ve HER2(+) hastalarda saptanmıştır (p=0,000). Tüm kohort ve moleküler alt tiplerde yapılan analizlerde ki-67 indeksi ≥%20 olanlarda, ki-67 indeksi < %20 olanlara göre daha fazla pCR saptanmıştır (p=0,008). Tüm grupta ve TNBC'de, ii strolmal tümör infiltre eden lenfosit (sTIL)≥30 olanlarda pCR oranında artış saptanmıştır. Tüm kohortta ve HER2 (+) meme kanseri tedavi grubundaki hastalarda neoadjuvan olarak uygulanan dose dense Doksorubisin (A) – Siklofosfamid (C) rejimi ile pCR arasında anlamlı ilişki olduğu bulunmuştur (sırası ile p değerleri 0,011 ve 0,018). HER2(+) meme kanserinde neoadjuvan dual anti-HER2 tedavisi ile, tekli anti- HER2 tedavisine göre pCR oranlarında anlamlı bir artış elde edilmiştir (p=0,046). pCR elde edilen hastalarda hastalıksız sağkalım süresi (HSK) artmıştır (p=0,014). pCR saptanamayan hastalardaki rezidüel tümör boyutu arttıkça HSK sürelerinin kısaldığı saptanmıştır (p=0,00). Neoadjuvan tedavi sonrası lenf nodu tutulumu olmayan hastalarda HSK süresi artmıştır (p=0,00). Sonuç: pCR'ı predikte eden faktörler değerlendirildiğinde, literatürle benzer sonuçlar elde edilmiş olup, ki-67 indeksi, hormon reseptör durumu, TİL düzeyinin pCR açısından öngörücü olduğu saptanmıştır. Neoadjuvan dose dense AC kemoterapi protokolü ile neoadjuvan standart doz AC'ye göre daha fazla pCR oranı elde edilmiş olup, bu bulguyu destekleyecek ileri çalışmalara ihtiyaç duyulmaktadır.