The Last Man ve Wittgenstein's Mistress romanlarında bellek ve yas

Bu tez Mary Shelley'nin Son İnsan ve David Markson'ın Wittgenstein'ın Metresi romanlarını Jacques Derrida'nın bellek, yas ve hayalet kavramları üzerine düşünümlerinin teorik çerçevesinde incelemektedir. Bu romanlarda bellek ve yas kavramları yazma eylemi ile iç içe geçmiştir. Bu metinler dünya üzerindeki son insan teması etrafında dönmesine rağmen, bu çalışma iki eserin de belleğe tutunan ve onu yazma eylemi aracılığıyla geleceğe yansıtmaya çalışan ve tarihin merhum figürlerinin ardından onların çalışmalarını okuyup hatırlayarak yas tutan yalnız bir yazarı resmettiğini ileri sürer. İki romanın yeryüzündeki son insanlar olarak tasvir edilen anlatıcıları, tarihin hayaletlerinden başka konuşacak kimsesi olmayan bir yazarın timsalidirler. Karşılaştırmalı ve yorumbilimsel bir çalışmanın sonucunda, bu tez Wittgenstein'ın Metresi romanı anlatıcısının Mary Shelley'nin başkalaşımı olarak vücut bulduğunu öne sürmektedir.