Mihalıççık ve Sivrihisar (Eskişehir, Türkiye) arasında kalan bölgenin neojen yapısal evrimi

Kretase sonrası dönemde Tetis Okyanusu'nun evrimi sürecinde, Pontid ve Anatolid-Torid bloklarının çarpışmasının sonucunda, Orta Anadolu Bölgesi'nde yoğun deformasyonlar gösteren Orta Anadolu havzaları, birbirinden farklı tektono-stratigrafik evrim geçirmişlerdir. Anadolu'da neotektonik rejimin etkilerinin zamansal ve mekânsal olarak gösterdiği deformasyon farklılıklarının en iyi izlendiği alanlar da bu havzalardır. Sivrihisar Neojen Havzası içerisinde yer alan çalışma alanı, Tavşanlı Zonu'na ait Mesozoyik yaşlı temel kayaçlar ile bunların üzerine uyumsuzlukla gelen Neojen yaşlı gölsel ağırlıklı sedimanter birimlerle temsil edilmektedir. Neojen birimlerinin depolanma süreçleri boyunca, iklimsel değişimlerle birlikte tektonizmanın da etkisi ile klastik, karbonat ve evaporit ağırlıklı birimlerin tekrarlı ve zaman zaman da birbirleriyle geçişli olarak depolanmasına neden olmuştur. Başlangıçta Anatolid-Torid ve Pontid bloklarının çarpışması sonrası dağ arası havza olarak gelişimine başlayan çalışma alanı, Kuzey Anadolu Fay Sistemi ve İnönü-Eskişehir Fay Sistemi gibi iki önemli fay sisteminin arasında yer alan jeolojik konumu dolayısıyla daha sonrasında fay kontrollü olarak gelişimini sürdürmüştür. Yapılan arazi gözlemleri, paleo-gerilme analizleri ve deprem çözümlemeleri birlikte değerlendirildiğinde çalışma alanının neotektonik dönemde üç farklı tektonik rejimin etkisi altında kaldığı söylenebilmektedir. Bunlar, bölgeyi Miyosen-Pliyosen aralığında etkileyen yaklaşık K-G açılma rejimi, Pliyosen'den itibaren etkili olan transtansiyonel ve günümüzde etkin olan transpresyonel rejimdir. Bölgede etkili olan depremler düşünüldüğünde ise bölgenin günümüzde sismik aktivitesini sürdürdüğü görülmektedir.