Mimari tasarım eğitimine yönelik hibrit bir model önerisi

Mimarlık eğitiminde teorinin medya ile birlikte geliştiği açıktır. Her ortam varsayımlarını, fırsatlarını, olanaklarını ve zorluklarını beraberinde getirmektedir. Bilgisayar teknolojilerinin gelişimi ile dijital araçların mimaride kullanımı oldukça yaygınlaşmış, fakat hem öğrenciler hem de öğreticiler tarafından yanlış anlaşıldığından ve uygun şekilde kullanılmadığından, mimari pedagojide boşluklara yol açmıştır. Çalışma kapsamında yeni normal anlayışı içerisinde tanımlanan değişim süreci, mimari tasarım eğitimindeki değişim gerekliliğinin çok daha geniş bir kesim tarafından kabulü ve sayısal tasarım araçlarının adaptasyonu üzerinden bu değişimin nasıl olması gerektiğinin tartışılması için bir fırsat olarak görülmüş ve yeni normal bağlamında mimari tasarım eğitimindeki dönüşüme cevap verebilecek hibrit bir tasarım modeli geliştirilmiştir. Geliştirilen model ile yeni normal üzerinden mimari tasarım eğitimindeki dönüşüme cevap verebilecek, sayısal tasarım düşüncesi ve araçları yardımıyla temel tasarım eğitimi ile mimari tasarım eğitimi arasındaki ilişkinin kuvvetlendirilmesi amaçlanmıştır. Modelin etkinliği iki aşamalı kurgulanan süreç içerisinde uygulanan 4 modül ile araştırılmıştır. Birinci aşama Temel Tasarım dersi özelinde geleneksel bir anlayışla, ikinci aşama Mimari Tasarım I dersi özelinde sayısal tasarım araçlarının kullanımına yönelik bir anlayışla kurgulanmıştır. Çalışmanın bir diğer amacı, geliştirilen model ile tasarım alternatifleri üreten öğrencilerin bilgiyi işleme süreçlerinde nasıl bir değişime neden olduğunun belirlenmesidir. Sternberg ve Wagner tarafından geliştirilen "Düşünme Stilleri Ölçeği" nden yararlanılarak, geliştirilen hibrit tasarım modelinin öğrencilerin eğitim süresi boyunca stil tercihlerinde fark yaratıp yaratmadığı test edilmiştir. Sonuçlar çalışma kapsamında geliştirilen modelin yeni normal üzerinden ele alınan mimari tasarım eğitimindeki dönüşüme cevap verebileceğini ve uygulanabilir olduğunu göstermektedir. Ayrıca çalışmadan elde edilen veriler ve sonuçlar günümüz eğitimcilerine, tasarım pedagojisi ile ilgili daha geniş bir etki alanı açmanın potansiyel ve olanaklarını keşfetmeleri için bir perspektif sunmaktadır.