Mimarlıkta hesaplamalı teknolojiler ve örme tektoniği

"Hesaplama" (Computation) kavramının mimarlığa girmesiyle beraber tasarım tek başına bir objeyi tasarlamaktan çok; tasarımın kendisinin de tasarlanmış olmasını gerektiren; çok değişkenli bir süreç haline gelmiştir. Tam olarak da bu noktada, dijital ortamı (dijital media) kullanma yöntemimiz tasarımcının aklında önceden şekillenmeye başlayan bir tasarımın dijital ortamda görsel ifadesini aramaktan; insan aklının yaratıcı ve manipüle edici güçleriyle bilgisayarın hesaplama gücünü birleştirmeye doğru bir eksen değişikliğine uğramıştır. Matematik ve geometri bilgisinin tasarımla birleştirilerek ilişkisel geometrinin ve algoritmaların mimarlıkta kullanımıyla, geleneksel mimarlıkta eklem (joint), detay, malzeme kavramlarıyla ifade edilen tektonik kavramı güncel teknolojilerin kullanımıyla tasarım sürecinde önemli bir tartışma konusuna dönüşmektedir. Örme teknoniği kavramı mimari üretim pratiklerinin kökenini strüktürel çerçeve yerine daha akışkan, tekrarlanan düğümlerle kumaş gibi uzanıp giden sistemlerde arar. Aradığı sistem/sistemler parça-bütün ilişkisini öncelikle mikro ölçekte irdeleyen ve sonrasında makro ölçekte bu ilişkinin mekânı kurgulamasını öngören sistemlerdir. Örme tektoniği kavramı mimaride hesaplamalı teknolojilerin gelişimiyle tasarımcılar tarafından yeniden keşfedilmiş; tasarım ve üretim süreçlerine farklı bir anlayış kazandırmıştır. Bu kavram yapı anlayışına sistematik düşünce biçimi ve mikro ve makro ölçekteki parça-bütün ilişkiselliği getirir. Bu çalışma örme tektoniği kavramının izini öncelikle mimarlık literatüründe araştırarak kavramın günümüzde nasıl yeniden gündeme geldiğini ve mimaride hesaplamalı teknolojilerle ilişkisinde nasıl evrildiğini tartışmaya açmayı amaçlamaktadır.