Modern Türk kısa hikâyeciliğinde kötücül çocuklar

Kötülük toplumda anlamlı bir biçim olan "erdemsiz" liğin karşılığı olarak kabul edilir ve "fena, kötü, berbat" kelimeleriyle tanımlanır. Beşerî ilimlerin sıkça gündeme getirdiği bu erdemsizlik ahlak çerçevesinde ele alındığında henüz toplumun ehlileştirme oyununa dâhil olmamış çocuklar sahneye çıkar ve sahneye çıkmanın yanı sıra edebiyatta da toplum algısının aslında çok iyi bildiği, "masum" sıfatının altına gizlediği yarı ehlileşmiş halleriyle çeşitli türlerdeki kurgulara dâhil edilirler. Dünya edebiyatında çocuğun bu hâlini işleyen eserlere "kötülük edebiyatı" başlığı altında yer verilirken Türk edebiyatında böyle bir başlık ve sınıflandırma bulunmamasına rağmen eserlerde kötülüğün her çeşidine rastlandığı gibi "kötücül, kötü, yarı ehlileşmiş çocuklara" da rastlanılır. Bu tezde "kötülük ve çocuk" kavramının Modern Türk kısa hikâyesinde tarihsel bir izlekle nasıl, neden ele alındığına odaklanıp kurguda faili çocuk olan kötülük eyleminin kimi zaman estetize edilerek kimi zaman da araçsallaştırılarak işlendiği, bu durumun varlığı ortaya konularak tartışılacaktır. Bu amaçla ele alınacak öykülere karar verilmeden görece bir kötülük tanımı yapılarak kötü ve kötücül çocuğun politik, psikolojik ve sosyal bağlamları üzerinde düşünülmüştür. Buradan hareketle bu bağlamların çocuk ve kötülük kavramlarıyla açık bir şekilde ilişkilendiği öyküler seçilmiştir. Tez ana hatlarıyla bu minval üzere ilerlerken temel tartışma kötülüğün çocuk karakterlerle anlatıda nasıl temsil edildiği ve bu temsillerin anlatıda nasıl yer aldığı, hangi zamanlarda hangi yollarla estetize edildiği ya da ne için araçsallaştırıldığı üzerine ilerleyip tezin ana bölümünü bu tartışma oluşturacaktır. Bunu göstermek için literatür taraması sonucu tespit edilen Hüseyin Rahmi Gürpınar'ın "Nasıl Öldürdüler?", Orhan Kemal'in "Köpek Yavrusu", Pınar Kür'ün "Son Çizgi", Ömer Seyfettin'in "İlk Cinayet", "Falaka" ve "Acıklı Bir Hikâye", Sait Faik Abasıyanık'ın "Son Kuşlar", "İzmir'e" ve "Bohça", Onat Kutlar'ın "Kül Kuşları", Sema Kaygusuz'un "Engereğin Oğlu", Reşat Nuri Güntekin'in "Hasta Çocuk", "Kol Saati" ve "Çocuk Kavgası", Mine Söğüt'ün "Naz Neden Derine Gömmemiş Kediyi?", Sabahattin Ali'nin "Ayran", Bekir Yıldız'ın "Demir Bebek", Leyla Erbil'in "Diktatör", Yusuf Atılgan'ın "Tutku", Vüs'at O. Bener'in "İlki" ve "Havva" öyküleri olmak üzere toplamda yirmi iki öyküde kurbanlar üzerinden yapılmış bir sınıflandırmaya göre kötülük temsilleri incelenecek ve modern Türk kısa hikâyeciliğindeki kötücül çocuklar ortaya konacaktır.