Mütekaddimûn İlel eserlerinde tedlîs -Yahyâ b. Maîn, Ahmed b. Hanbel, Tirmizî ve İbn Ebî Hâtim özelinde-

Bu tezde tedlîs teriminin yerleşik anlamının, kavramın erken dönemde ifade ettiği anlamı ne derece yansıttığı araştırılmıştır. Bir illet çeşidi olan tedlîse dair çok sayıda örnek içerecekleri öngörüldüğünden, tedlîsin erken dönemdeki kullanımları, seçilen mütekaddimûnun ilel eserleri incelenerek tespit edilmiştir. Tedlîsin mütekaddimûn dönemindeki anlamına ilişkin tespitler, örneklerden hareketle sonuca ulaşmayı hedefleyen bir yöntemle, zikredilen eserlerde yer alan tedlîs örneklerinin değerlendirilmesi neticesinde yapılmıştır. Sonuç olarak, tedlîsin terim anlamı konusunda günümüzde bile ortak bir karara varılmadığı, yine de tedlîsin yerleşik terim anlamı olarak "bir râvinin normalde hadis işittiği bir hocadan dinlemediği hadisi, işitmiş izlenimi verecek şekilde nakletmesi" anlamının daha ziyade kabul edildiği anlaşılmıştır. Belirtilen yerleşik anlamın tedlîsin erken dönemde kullanıldığı mânaları bütünüyle yansıtmadığı tespit edilmiştir. Ayrıca münekkitlerin tedlîs bağlamındaki izah ve tenkitlerinin o dönemin musannifleri tarafından dikkate alındığı, böylece hadis ilminin muhtelif dallarının birbirini desteklemesinin somut örneğinin tedlîs bağlamında görülebildiği sonucuna ulaşılmıştır.