Nefrotik sendromlu hastalarda angiotensin II reseptör antogonisti losartan ile angiotensin konverting enzim inhibitörü enalaprilin antiproteinürik etkilerinin karşılaştırılması

Nefrotik sendromda proteinüri, tanı için önemli olduğu kadar renal yetmezliğe götüren önemli sebeplerden birisidir. Pek çok çalışmada ACEl'lerinin proteinüriyi azalttığı ve renoprotetif oldukları gösterilmiştir. Çalışmamızın amacı ACEl ile benzer etki mekanizmalı AT1 reseptör blokerlerinden Losartan'ın nefrotik sendromda proteinüriye etkisini ACEİ Enalapril ile kıyaslamaktır. Primer ve sekonder glomerüler hastalıklarla, diabetik nefropati ve amiloidoza bağlı olarak gelişen nefrotik sendromlu ve normotensif 40 hastada (14 K, 26 E) bu çalışma yapıldı. 19 hastaya (8 K, 11 E) Enalapril 10 mg 1X1, 21 hastaya Losartan 50 mg 1X1 verilmiştir. Hastalarda proteinüri sülfosalisilik asit metodu ile Hitachi 717 otoanalizöründe belirlendi. Istatiksel değerlendirme için "SPSS for Windows 7.0" istatistik programıyla Wilcoxon rank testi, regression analizi, Kruskal-Wallis varians analizi testi kullanıldı. İstatistiksel olarak anlamlılık değeri için p <0,05 kabul edildi. Yaptığımız çalışmada Enalapril kullanan grupta proteinüri 3. ay sonunda anlamlı miktarda düşmüştür (P=0.002). Losartan kullanmakta olan 2. gruptaki hastalarda da tedavinin 3. ayı sonunda proteinüri düzeyleri önemli miktarda düşmüştür (P=0.001). Her iki ilaç da proteinüriyi aynı miktarda azaltmıştır (P=0.107). Enalapril ve Losartan gruplarında proteinürideki azalmanın OAB da oluşan azalmadan bağımsız olduğu görüldü (r= -0.205), (p=0.400). Her iki grupta da proteinürideki azalmanın nefrotik sendroma sebep olan etiyolojiye göre değişmediği görüldü (p=0.91 5). Ayrıca ilaçların proteinüri üzerinde oluşturdukları azaltıcı etkilerinin yaş ve cinsiyetten bağımsız olduğu görüldü (r=0.308, p=0.732; r=0.11, p=0.634) sırasıyla. Kan total protein ve albumin düzeyleri Enalapril (p=0.01) ve Losartan (p=0.001) kullananlarda anlamlı olarak yükseldi. Ortalama arteriel basınç Enalapril'le (p=0.002) ve Losartan'la (p=0.02) anlamlı ölçüde düştü. Her iki ilaç da aynı oranda düşürmüştür (p=0.70). Her iki grup hastada da ilaca bağlı yan etkiye rastlanmadı. Sonuç olarak antiproteinürik etkilerinin benzer olduğu bulunan bu iki ilacın da antiproteinürik etkilerinin antihipertansif etkilerinden bağımsız olduğu görülmüştür. Bu50 nedenle her iki ilacın da bilinen tedavi yöntemlerine cevap vermeyen nefrotik sendromlu olgularda proteinürinin tedavisinde etkili bir seçenek olduğu söylenebilir.