Doğayı müzakere etmek: Akdeniz Anadolusu ormanlarında ekoloji, politika ve göçerlik, 1870-1920

Bu tez Osmanlı son döneminde Akdeniz Anadolusu bağlamında orman politikalarını incelemektedir. Orman memurları, kereste tüccarları ve Tahtacılar arasındaki iktidar mücadelelerine odaklanan bu çalışma, modern orman pratiklerinin yerel düzeyde nasıl müzakere edildiğini ele almaktadır. Osmanlı hükümeti, on dokuzuncu yüzyılda ormanlar üzerinde daha etkin bir denetim sağlamak amacıyla "fennî ormancılık" adına bazı reformları gündemine aldı. Bu reformlar hayata geçirilirken, merkezî düzeydeki çıkar çatışmalarının yanında, bölgesel ticaret ağlarına eklemlenmiş yerel çıkar grupları da etkin birer aktör olarak ortaya çıktı. Memurlar ve tüccarlar arasındaki müzakere süreçleri, bir yandan, yüksek modernist bir ideal olarak "fennî ormancılık"ın altını oydu. Diğer yandan, bu karmaşık ilişkiler ağı, Osmanlı modern ormancılık pratiklerinin ve hâkim iktidar ilişkilerinin ayrılmaz bir parçasını oluşturdu. İdare bünyesindeki iktidar mücadelelerine ve yerel düzeyde ormanların denetimini zora sokan engellere rağmen, yeni ormancılık pratikleri Osmanlı kırsalında köklü bir dönüşüm yarattı. En önemlisi, artan ticarileşmeyle birlikte ormanlar ve ormana bağlı topluluklar üzerindeki baskının derinleşmesi, doğa ve emeğin yoğun sömürüsünü beraberinde getirdi. Bu çalışma, Toros dağlarındaki Tahtacı toplulukların değişen geçim stratejileri üzerinden, bu dönüşümün Akdeniz Anadolusu dağ toplulukları üzerindeki etkilerini incelemektedir.