Phronesis and virtue in Nicomachean ethics

Phronesis, insani iyilikler konusunda iyi düşünmenin entelektüel erdemidir. Aristoteles, phronesis ile ahlaki erdem arasında iki koşullu bir gereklilik ortaya koyar; biri olmadan diğeri var olamaz. Farklı görevlere ve edinim süreçlerine sahip farklı türde erdemler olduğu düşünüldüğünde bu durum kafa karıştırıcı görünmektedir. Bu nedenle, phronesis'in doğru ve ayrıntılı bir açıklaması, Aristoteles'in doğrudan phronesis hakkında söyledikleriyle uyumlu olmalı ve bu iki koşullu gereksinime ışık tutmalıdır. Phronesis'i anlama çabalarından biri, techne (sanat, beceri, zanaat) ile phronesis arasında bir paralellik oluşturmaktır. Bu model, phronesis'e, eylemlerimizin altında yatan iyiliğe, nedensel gerekçelere ve etik ilkelere dair entelektüel bir kavrayış gücü atfeder. Phronesis'in techne gibi kavranışı, erdemin neden phronesis'i gerektirdiğini açıklamak için yeterli görünse de, phronesis'in neden erdem gerektirdiğini açıklamakta başarısız olduğunu iddia ediyorum.Bu nedenle empeiria (deneyim, ustalık) ile phronesis arasında iki koşulluluğun her iki kısmını da açıklayabilecek bir analoji kurmayı öneriyorum. Bu ampirik anlayışta, phronesis, bilişsel açıdan yüksek güçlü akıl yürütmeye değil, deneyim, hafıza ve gözlemle donatılmış günlük akıl yürütmeye dayalı, etik açıdan belirleyici bir entelektüel erdem olarak tanımlanabilir. Buna göre, Phronesis'in ampirik kavranışının iki nedenden dolayı karakter erdemiyle birleşik bir eğilimsel durum oluşturduğunu ileri sürüyorum. Birincisi, amaçlar ve amaçlara yönelik şeylerle ilgili olarak erdem ve phronesis arasındaki güçlü iş bölümünü zayıflatır. Dahası, erdemin kazanılma süreçleri ve ampirik olarak kavranan phronesis iç içe geçtiğinden, onları iş birliği yapan iki farklı durumdan ziyade tek bir eğilimsel durumun bütünleşmiş parçaları olarak tanımlamak daha makul görünmektedir.