Disiplinin gösteriş(sizlik)leri: Stoppard, Wesker, Pinter ve Nesin'in oyunlarında devlet kurumları

"Artık ne amfitiyatroda ne de sahnede, fakat panoptik makinedeyiz." diye gözlemler Foucault. Ancak sahne, panoptik makineye ilgi duymaya devam eder. Disiplin ve gözlem sahnede gösteri haline getirilirken, kurumsal gücün merkezleri oyun yazarlarını çekmeye devam etmektedir. Bu tez, hapishaneler, hastaneler, okullar ve askeriye gibi hepsi güç ve disipline dayalı devlet kurumlarını merkeze alan, Tom Stoppard'ın Every Good Boy Deserves Favour, Arnold Wesker'ın Chips with Everything, Harold Pinter'ın The Hothouse ve Aziz Nesin'in Yaşar Ne Yaşar Ne Yaşamaz oyunlarını çalışmaktadır. Başka bir deyişle, bu oyunlar en Foucaultcu tecellileriyle devlet kurumlarında geçmekte ve bu kurumlarla ilgilenmektedir. Bu açıdan bu oyunların kayda değer bir soruyla meşgul olmaları gerekecektir: Eğer makinenin hususi gücü tam da gücünün görünmezliğinde, işlemlerinin gösterişsizliğinde yatıyorsa, panoptik makine nasıl sahnelenebilir? Bu soruyla mücadele eden bu dört oyunda bazı ortak tematik ögeler ve dramatik stratejiler gözlemlenebilir. Bu tez tematik açıdan bu dört oyunu dil, görünürlük ve duygusallık bazında inceleyecektir. Form açısındansa, bu oyunların sahnelenmelerinde müzik ve mizahın ağırlığı da dahil olmak üzere verdiği kararlar, kurumların gücünün hususi olarak gösterişsiz ve ince yapılanmasına cevap niteliğindedir. Bu tez, bu dört oyundaki kurum ve enstitülerin temsilini çalışmakta, böylece kurumlar konusunda tiyatronun temsili olasılık ve sınırlarını anlamayı hedeflemektedir.