Norðmenn Inir Viðförlu: Motivations for distance travel by Scandinavians C. 1000–1200

Uzun mesafeli yolculuk teması İskandinav tarihinde belirleyici bir motif olarak yer almaktadır. Ağırlıklı olarak Viking Çağı ile somutlaşan ve yaklaşık iki buçuk yüzyıla yayılan bu eğilim, İskandinavların Avrupa ve Britanya Adaları'nda fatihler, akıncılar ve tüccarlar olarak ortaya çıktığını ve önemli mekânsal geçişler gerçekleştirdiğini gördü. Viking Çağı sona ermeye başladığında, uzun mesafeli yolculuk motifi devam etti, ancak karakteri değişti. Yağmacı ve yerleşimci rollerinden, Rus prensleri altında paralı askerlik, Varangian Muhafızları hizmeti ve hac yolculuklarına doğru bir kayma meydana gelerek incelikli bir metamorfoza işaret etmiştir. Bu araştırma, yüzyılın önde gelen üç figürü etrafında şekillenmektedir: Yngvarr víðförli, Haraldr Sigurðarson ve Eiríkr inn góði. Her biri farklı kategorilerde geniş kapsamlı peripatetik girişimlerin simgesi olan bu kişilerin seçimi, İsveç, Norveç ve Danimarka hakkındaki İzlanda sagalarından derlenen Ortaçağ İskandinavya'sının kapsamlı bir tasvirini sağlamaktadır. Bu destanları inceleyen bu tez, bu kişileri önemli coğrafi genişliklerdeki olağanüstü yolculuklarına iten temel motivasyonları ortaya çıkarmayı amaçlamaktadır.