Obsesif kompulsif bozukluk hastalarında semptom şiddeti ve tedavi direnci ile TGF- β düzeyi ve hedef mikrorna ekspresyonu arasındaki ilişki

AMAÇ: Araştırmamız, sağlıklı gönüllülerde ve obsesif kompulsif bozukluk hastalarında TGF-β düzeylerini, TGF-β sinyalizasyonunda önemli rolü olduğu düşünülen miRNA-132-3p seviyelerini ve aralarındaki ilişkiyi belirleyerek, miRNA-132-3p'nin TGF-β düzeyleri üzerindeki regülasyonunu anlamayı, OKB tanılı kişilerde hastalık şiddeti ile ilişkisini ortaya koymayı amaçlamıştır. Hipotezimiz miRNA-132-3p ve TGF-β'nın OKB hastalığının etiyolojisinde ve klinik şiddetinde önemli roller oynadığı, böylelikle TGF-β ve miRNA-132-3p seviyelerinin sağlıklı kontrollere göre OKB hastalarında hastalık şiddeti ile korelasyon göstereceği yönündedir. YÖNTEM VE ARAÇLAR: Araştırmaya Balıkesir Üniversitesi Sağlık Uygulama ve Araştırma Hastanesi Psikiyatri Polikliniği'ne başvuran, SCID-5-CV uygulanan ve DSM-V ölçütlerine göre obsesif kompulsif bozukluk tanısı konan 48 hasta ve sosyodemografik olarak benzer 48 sağlıklı gönüllü dahil edilmiştir. Kan örnekleri alınmış, miRNA-132-3p ve TGF-β seviyelerinin ölçümleri, RT-PCR ve Elisa yöntemleri kullanılarak genetik ve biyokimya laboratuvarlarında gerçekleştirilmiştir. Tüm katılımcılara YBOCS ve semptom listesi, HAMA, HAMD, Asgari Bilgilendirilmiş Gönüllü Olur Formu, Sosyodemografik ve Klinik Bilgi Formu uygulanmıştır. BULGULAR: Araştırmamız, literatürde erişebildiğimiz kadarıyla edinilen bilgiye göre yetişkin OKB hastalarında TGF-β seviyelerini analiz eden ilk çalışmadır. OKB hastalarının, sağlıklı gönüllülere göre daha düşük TGF-β seviyeleri ile ilişkili olduğu ve iki grup arasında istatistiksel olarak anlamlı bir fark olduğu belirlenmiştir (P=0,008). Aynı zamanda TGF-β seviyeleri ile YBOCS kompulsiyon, total skorları ve hastalık süresi arasında sırasıyla istatistiksel olarak anlamlı bir negatif ilişki olduğu görülmüştür (rs=- 0,247, P=0,023; rs=-0,220, P=0,045; rs=-0,473, P=0,002). TGF-β'nın tanısal performansı ROC eğrisi ile değerlendirildiğinde ise 10,44 ng/mL altında %71,4 sensitivite ve %59,5 spesifiteye sahip olduğu saptanmıştır. Çalışmamızda sağlıklı kontrollere göre OKB hastalarında 1,92 kat daha yüksek miRNA-132-3p oranları olduğu ve aralarında istatistiksel olarak bir fark olduğu saptanmıştır (P=0,003). Y-BOCS kompulsiyon ve total puanları ile miRNA-132-3p arasında sırasıyla istatistiksel olarak anlamlı bir korelasyon saptanmıştır (rs=0,235, P=0,023; rs=0,208, P=0,045). MiRNA-132-3p'nin tanısal performansı ROC eğrisi ile değerlendirildiğinde, 0,39 oranı üstünde %61,7 sensitivite ve %67,4 spesifiteye sahip olduğu belirlenmiştir. Tüm katılımcıların TGF-β değerleri ile miRNA-132-3p ekspresyon oranları incelendiğinde, aralarında istatistiksel olarak anlamlı bir korelasyon görülmemiştir (rS=-0,091, P=0,414). SONUÇ: Araştırmamızın sonuçları göz önüne alındığında hipotezimizle uygun olarak TGF-β ve miRNA-132-3p seviyesindeki değişikliklerin önceki çalışmalar ışığında BDNF regülasyonunu, Th1/Th2 ve Th17/Treg dengesi gibi inflamatuar yanıtları ve sinaptik plastisite ile ilişkili çeşitli genleri etkileyerek OKB etyolojisi ve semptomatolojisi ile ilişkili olabileceği düşünülmektedir. Ayrıca araştırmamızın TGF-β ve miRNA-132-3p'nin OKB'da potansiyel tanısal bir araç ve terapötik müdahale hedefi olarak yararlanılabilmesi açısından değerlendirilmek üzere daha büyük örneklem sayıları ile yapılacak ileri çalışmalara ışık tutması açısından önemli olabileceği düşünülmektedir. Anahtar Kelimeler: Obsesif kompulsif bozukluk, MiRNA, TGF-ß