Öğretmen adaylarının dijital okuryazarlık özyeterliği ile eğitim teknolojileri kullanımı kaygısı arasındaki ilişki

Eğitim teknolojilerinin etkin ve verimli bir şekilde kullanımını sağlayan temel becerilerden biri dijital okuryazarlıktır. Dijital okuryazarlık özyeterliği, bireylerin dijital teknolojileri kullanarak bilgiye ulaşma, bilgi üretme ve paylaşma süreçlerinde kendilerini yeterli hissetme düzeylerini; aynı zamanda bu süreçte etik ve eleştirel davranma durumlarına ilişkin inanç ve yeterlik algılarını kapsamaktadır. Bu araştırmanın amacı, öğretmen adaylarının dijital okuryazarlık özyeterliği ile eğitim teknolojileri kullanımı kaygıları arasındaki ilişkiyi incelemektir. Bu çalışma, nicel araştırma yöntemlerinden ilişkisel tarama modeli kullanılarak yürütülmüştür. Örneklemin seçiminde kolay ulaşılabilir örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Araştırmanın evreni, 2006 sonrasında kurulmuş devlet üniversitelerinin eğitim fakültelerinde öğrenim gören öğretmen adaylarından oluşmaktadır. Araştırmanın örneklemi ise 2024–2025 eğitim-öğretim yılında Yozgat Bozok Üniversitesi Eğitim Fakültesinde öğrenim gören 845 öğretmen adayından (616 kadın, 229 erkek) oluşmaktadır. Araştırmada veri toplama araçları olarak "Öğretmen Adaylarının Dijital Okuryazarlık Özyeterlik Ölçeği" ve "Eğitim Teknolojileri Kullanımı Kaygı Ölçeği" kullanılmıştır. Ölçeklerden elde edilen veriler istatistiksel yöntemlerle analiz edilerek tablolaştırılmış ve yorumlanmıştır. Araştırma bulgularına göre, öğretmen adaylarının dijital okuryazarlık özyeterliği ile eğitim teknolojileri kullanımı kaygıları arasında orta düzeyde, pozitif yönlü ve istatistiksel olarak anlamlı bir ilişki olduğu belirlenmiştir. Bu doğrultuda, öğretmen adaylarının dijital okuryazarlık becerilerinin geliştirilmesine yönelik eğitimlerin artırılmasının, eğitim teknolojileri kullanımına yönelik kaygı düzeylerinin azaltılmasına katkı sağlayabileceği düşünülmektedir.