Okul öncesi eğitimde dış mekân kullanımına yönelik aile ve öğretmen görüşleri

Okul öncesi dönemde çocukların iç mekânlar kadar dış mekânlar da da vakit geçirmesi çocuğa gelişimsel olarak kazandırdıkları açısından son derece önemlidir. Okul öncesi eğitim ise dış mekânın güvenilir, etkin ve çeşitli şekillerde kullanılacağı önemli bir eğitim kademesidir. Sözü edilen bu kullanımın çocuk için verimliliği ise öncelikle öğretmenlerin sonrasında ise ailenin desteği, planlaması ve işbirliği sayesinde en üst düzeye taşınabilir. Bu noktadan hareketle bu araştırmanın amacı öğretmenlerin ve okul öncesi kurumuna devam eden çocuğu olan ebeveynlerin okul öncesi eğitimde dış mekân kullanımına yönelik görüşlerinin ve karşılıklı beklentilerinin incelenmesidir. Araştırmada nitel araştırma yaklaşımlarından biri olan temel nitel araştırma deseni kullanılmıştır. Çalışmanın katılımcılarını Bayburt ilinde bulunan 5 bağımsız anaokulunda çalışmakta olan 10 okul öncesi öğretmeni ve bu öğretmenlerin sınıflarında çocuğu eğitim alan 20 ebeveyn oluşturmaktadır. Araştırma verileri kişisel bilgi formu ve yarı yapılandırılmış görüşmeler yoluyla toplanmıştır. Araştırmanın sonucunda elde edilen bulgulara göre dış mekânın çocukların en çok sosyal gelişimine katkısının olduğunu düşündükleri görülmüştür. Öğretmenlerin hepsi dış mekânı eğitim süreçlerinde kullandığını belirtirken, en çok oyun ve fen etkinliklerine yer vermektedir; buna rağmen yer verilmeyen ve çok az yer verilen etkinlik türleri çoğunluktadır. Öğretmenlerin okullardaki dış mekân koşullarını yetersiz bulduğu, dış mekânda aile katılım çalışmalarına neredeyse hiç yer vermedikleri belirlenmiştir. Ailelerin de öğretmenler gibi dış mekân koşullarını yeterli bulmadıkları, kaza olayları vb. sorunlardan korksalar da yine de çocuklarının dış mekânda vakit geçirmelerini ve farklı etkinlikler yapmalarını istedikleri, öğretmenlerden bu konuda beklentilerinin olduğu belirlenmiştir.