Örgütsel yalnızlık algısı ile örgütsel bağlılık ilişkisi ve bir araştırma

Etkileşimin giderek daha hızlı arttığı iletişim çağında sosyal bir varlık olarak insanın üretim hayatındaki yeri, önemi ve işlevselliği sorgulanmaktadır. Özellikle çalışma hayatında, sağlıklı iletişim kurmak önemli bir verimlilik göstergesi halini almıştır. Sosyal bir ihtiyaç olan, ilişki kurma, kendini ifade etme ve bağ kurma gibi alt kavramları da içine alan sosyalleşme olgusunun, beklenilen düzeyde gerçekleşmemesi durumunda yalnızlık algısı söz konusu olabilmektedir. Çalışma hayatında, aynı örgüt ya da kurum içerisinde, birlikte yer almak zorunda olan bireylerin, sosyal açıdan yalnızlaşmasına bağlı olarak, çalışma performanslarında düşüşlerin ya da söz konusu örgütle olan bağlılıklarının zayıflaması söz konusu olabilmektedir. Bu bağlamda tez çalışmasının amacı, çalışanların örgüt içerisinde yaşadıkları yalnızlık ile örgütsel bağlılıkları arasındaki ilişkinin ve birbirleri üzerindeki etkilerinin incelenmesidir. Araştırma çalışması kapsamında, 01-12 Aralık 2019 tarihleri arasında özel sektörde çalışmakta olan, 18-65 yaş arası, 296 kadın ve 130 erkek olmak üzere 426 katılımcı ile anket çalışması yapılmıştır. Yapılan anket çalışması ile elde edilen veriler analiz yöntemleriyle değerlendirilerek, örgütsel yalnızlık ile örgütsel bağlılık arasındaki ilişki incelenmiştir. Araştırma yöntemi olarak veri toplama sürecinde kotalara göre örnekleme yöntemi kullanılmıştır. Katılımcıların seçiminde ise kolayda örnekleme yöntemi tercih edilmiştir Verilerin değerlendirilmesi sürecinde T-testi, Anova testi, güvenilirlik analizi, KMO Bartett's testi, Pearson korelasyon analizi, çoklu ve basit doğrusal regresyon analizi kullanılan ölçüm araçlarıdır. Sonuç olarak; örgütsel yalnızlık ile örgütsel bağlılık arasındaki ilişkide, kişilerin örgütsel yalnızlık boyutlarının örgütsel bağlılığın duygusal bağlılık boyutu üzerinde etkili olduğu tespit edilmiştir.