Ormancılıkta dikili satış yöntemindeki değişim ve uygulamadaki sorunların tüm paydaşlar açısından incelenmesi (Kastamonu orman bölge müdürlüğü örneği)

Dikili ağaç satış metodu Türkiye'de orman işletmelerinin tomruk satışlarında uyguladığı önceden satış yöntemlerinden biridir. 1996 yılında yürürlüğe giren dikili ağaç satış tamimi günümüze kadar 4 kez değişime uğramıştır. Yapılan her değişiklik ilgi gruplarında da çeşitli etkilere neden olmaktadır. Genel olarak uygulamada görülen aksaklıkların çözümü amacıyla yapılan bu değişikliklerin ne derece etkili olduğu kesin olarak belirlenmiş değildir. Bu çalışmada 6521 sayılı tamim ile 6877 sayılı tamim arasındaki farklılıklar göz önüne alınarak uygulamadaki eksikliklerin giderilip giderilmediği, ilgi gruplarının bu değişiklikler hakkındaki bilgi düzeyleri, bu değişiklikler hakkındaki görüşleri ve uygulamaya etkileri belirlenmeye çalışılmıştır. Çalışmada, orman işletme müdürlükleri, bölgede bulunan orman kooperatifleri, orman köylüleri ve odun kökenli ürün işleyicileri olmak üzere 4 ilgi grubu belirlenmiştir. İlgi gruplarına yönelik hazırlanan anketler yüz yüze görüşmelerle uygulanmıştır. Çalışmanın değerlendirilmesinde, Kruskal-Wallis analizi, Mann-Whitney U testi ve Bonferroni düzeltmesi kullanılmıştır. Çalışma sonucunda belirlenen değişikliklere ait yapılan değerlendirmelerde dikili satış uygulamalarında verim yüzdesi hesabının iyileştiği, transport sorununun var olduğu, zorunlu orman mühendisi çalıştırılmasına işletmeler hariç sıcak bakılmadığı, iş güvenliği konusunun henüz tam olarak anlaşılamadığı, işletmeler hariç peyderpey satış ve vadeli ödeme yöntemlerinin desteklendiği, üretimde yabancı işçi çalıştırılmasına sıcak bakılmadığı ve üretim sürelerinin yetersiz olduğu belirlenmiştir.