Osmanlı kara kuvvetlerinde karma birlik/görev gücü teşkilleri (1860-1897)

1826 sonrası teşkil edilen düzenli ordunun kronik problemlerinden biri de nefer ihtiyacını kafi miktarda karşılayamamak olmuştur. Bu durum neticesinde, özellikle 1843 tarihi itibarı ile Avrupalı muadillerine benzer şekilde tertiblenen ordunun alay, liva, tümen ve kolordu gibi büyük teşkillerini saf nizamiye/düzenli birliklerlerden müteşekkil kılmak mümkün olmamıştır. Her ne kadar kağıt üstündeki teşkillere bakıldığında bu birimlerin tamamı ile düzenli birliklerden tertiplendiği görülse de operasyonel sahada farklı bir çerçeve ile karşılaşılmaktadır. Eksik kalan ordu kıtaları redif/milis ve gayrinizami kuvvetlerle doldurularak melez bir yapı teşkil edilmiş, bir diğer ifadeyle; takım, tabur veya yeri geldiğinde liva, tümen ve kolordu gibi büyük seviyelerde mürettep birlikler/müfrezeler meydana getirilmiştir. Gerek iç harekatlarda gerekse de devletlerarası konvansiyonel muharebelerde sıklıkla ve irticalen tertiplenen bu müfrezeler dahilindeki nizami ve gayrinizami kuvvetler arasında uyumsuzluk ortaya çıktığı gibi kimi durumlarda ehil emir-komuta kademesiyle birlikte muharebe alanında azami derecede fayda sağlandığı da görülmüştür. Bu bağlamla nizami- gayrinizami eşgüdümü göz önüne alındığında bileşik harp konseptini de akıllara getirecek olan söz konusu teşkil Osmanlı gayrinizami harp tecrübesi açısından mühim bir değere sahip olduğu kadar günümüzde görev gücü ya da karma birlik olarak adlandırılan ve muadillerine 20nci yüzyılda da sıklıkla rastlanılan askeri birliklere Osmanlı tecrübesi üzerinden ışık tutması açısından da mühim bir değeri haizdir. Ayrıca, geleneksel topçu, süvari ve piyadeden teşkil edilen sunuf-u selase veya muhtelit müfrezelerle mezkur müfreze birbirine karıştırılmamalıdır. İlki düzenli birliklerden tertiplenirken ikincisinde düzensiz unsur aramak gerekecektir.